Τα ασφαλιστικά ταμεία, εκείνα που είχαν μόλις ένα χρόνο ζωής πριν μερικά χρόνια αν δεν περνούσε το ασφαλιστικό (που δεν πέρασε), αυτά που είχαν λίγους μήνες ζωής αν δεν υπογράφαμε το πρώτο μνημόνιο, που τη βγάζαν δεν τη βγάζαν αν δεν υπογράφαμε τη δανειακή σύμβαση, εκείνα που τρώγαν απ τον προϋπολογισμό 3.8 δισ. ευρώ κάθε χρόνο (πριν τις μειώσεις των συντάξεων και τις αυξήσεις των εισφορών), αυτά τα ασφαλιστικά ταμεία λοιπόν, από το 2009 και μετά, χάσαν 4.2 δισ. ευρώ ανά έτος μόνο από τις μειώσεις μισθών.  Κατά 6.5 δισ. επιπλέον επιβαρύνθηκαν από την αύξηση της ανεργίας και της ημιαπασχόλησης. Και θα χάσουν άλλα 12.5 δισ. μέσω του PSI.

Το 2010, στην ελλάδα ζούσαν πάνω από 3 εκατομμύρια έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. Αγνωστο πόσοι ήταν το 2011. Τα καλά νέα με το νέο μνημόνιο είναι οτι δεν θα αυξηθεί ο αριθμός κατά πολύ καθώς δεν υπάρχουν φτωχοί και πλούσιοι φτωχοί.

Κατά τα άλλα, αν διαβάσει κανείς σήμερα τα ελληνικά ΜΜΕ, η ελλάδα θρηνεί για τα 45 καταστήματα που κάηκαν στο κέντρο της Αθήνας. Αν διαβάσει κανείς ξένα ΜΜΕ, θα δει οτι ψηφίστηκαν τα νέα μέτρα μέσα σε ογκώδεις διαδηλώσεις και βίαιες ταραχές.

Αν διαβάσει κανείς τις μνημονιακές ελληνικές εφημερίδες (όλες πλην των κομματικών οργάνων του ΣΥΝ και του ΚΚΕ δηλαδή), “Η Αθήνα μετρά τις πληγές της μετά τις φωτιές, τις καταστροφές και το πλιάτσικο”. Αν διαβάσει κανείς τις αντιμνημονιακές ελληνικές εφημερίδες (δλδ την Αυγή και το Ριζοσπάστη), “Η Αθήνα μετρά τις πληγές της μετά τις φωτιές, τις καταστροφές και το πλιάτσικο από τους παρακρατικούς”. Να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου προς το ΣΥΡΙΖΑ, που μάχεται για την ενότητα της αριστεράς αντιγράφοντας της αστυνομικού τύπου αναλύσεις για την κοινωνία από το ΚΚΕ. Πού δε μπορεί να βγει και να πει το στοιχειώδες, οτι μπορεί να διαφωνεί κάποιος με τα καψίματα των τραπεζών, αλλά αυτό δε σημαίνει οτι είναι παρακρατικοί. Οτι υπάρχουν κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά αίτια για την έξαρση των συγκρούσεων τα τελευταία 2 χρόνια, είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί μ αυτά.

Κι όλα αυτά, ενώ ψηφίστηκε άλλο ένα καταστροφικό μνημόνιο, με το οποίο η πλειοψηφία του κόσμου διαφωνεί (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τον όγκο των πορειών κτλ). Από μια κυβέρνηση που δεν ψηφίστηκε ποτέ, από κάτι υπουργούς κομμάτων που στις επόμενες εκλογές οι ψηφοφόροι τους δεν θα συμπληρώνουν ούτε εντεκάδα.

Ήθελα αρχικά να γράψω οτι αυτοί που σήμερα ασχολούνται με τα καψίματα και τις καταστροφές, είναι αλήτες, προβοκάτορες και παρακρατικοί. Εξ ου και ο τίτλος. Αλλά το μετάνιωσα για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί φοβάμαι οτι κάποιοι δεν θα πιάσουν την αντιστροφή του επιχειρήματος και θα νομίζουν οτι το εννοώ. Και δεύτερον, γιατί από την άλλη, κάποιοι από αυτούς (που δουλεύουν σε μεγαλα μνημονιακά ΜΜΕ) είναι όντως (έμμεσα ή άμεσα) παρακρατικοί. Οι δημοσιογράφοι του αστυνομικού ρεπορτάζ που παίρνουν το κατιτίς τους από την ΕΛ.ΑΣ., οι λακέδες των μεγαλοιδιοκτητών ΜΜΕ και ταυτόχρονα τραπεζών και εταιριών κατασκευής δημοσίων έργων κ.ο.κ.

Φουντώνει το κύμα ανταρτών στο ΠΑΣΟΚ ενάντια στο νέο μνημόνιο.  Μεταξύ αυτών, η Πέμη Ζούνη,  ο Χρήστος Μαγκούφης,  ο Χάρης Καστανίδης, η Λούκα Κατσέλη, ο Οδυσσέας Βουδουρης και ο Χρήστος Πρωτόπαππας.

Στα πλαίσια της προσπάθειας για τη σωτηρία του Έθνους, προτίθεμαι να συμβάλλω κι εγώ λοιπόν με την τεχνογνωσία μου. Μιας και η ΤτΕ δεν είναι πολύ αναλυτική στο σχετικό δελτίο τύπου, θα ακολουθήσω τη συμβουλή άλλων Ειδικών.

Φίλοι βουλευτές του ΛΑΟΣ, για να διαπιστωθεί η νομιμότητα ενός νομοσχεδίου υπάρχουν 3 τρόποι:

1. Έλεγχος με την αφή

Νιώστε τη γενική αίσθηση που αφήνει η επαφή με το νομοσχέδιο. Τα παραχαραγμένα νομοσχέδια δίνουν συχνά την αίσθηση του μαλακού, χωρίς το χαρακτηριστικό «τρίξιμο» που κάνουν τα γνήσια. Τα μέτρα τους δεν πρέπει να δίνουν υπερβολικά την αίσθηση του λείου ή του γυαλιστερού.
Ελέγξτε τη δομή της εσώγλυφης εκτύπωσης (βαθυτυπία, intaglio) η οποία εξέχει ελαφρά στην πρόσθια όψη του νομοσχεδίου. Δεν είναι σημαντικό να σας αρέσει αυτό που εξέχει. Δεν θα το υποστείτε εσείς.

2. Έλεγχος με το μάτι

Ελέγξτε τη συνολική εμφάνιση του νομοσχεδίου. Στα γνήσια νομοσχέδια η εικόνα είναι καθαρή με έντονες αντιθέσεις, ιδίως όσον αφορά το πολιτικό σχέδιο στην εμπρόσθια όψη. Η εικόνα δεν πρέπει να είναι θολή ή θαμπή.
Όταν το κοιτάτε σε διερχόμενο φωτισμό, το πολυτονικό  (χάρη στον Άδωνι) υδατογράφημα επαναλαμβάνει το κύριο σχέδιο του νόμου. Πρέπει να εμφανίζει τις χαρακτηριστικές φωτοσκιάσεις, πρέπει δηλαδή να υπάρχουν τμήματα που είναι φωτεινότερα καθώς και τμήματα που είναι πιο σκοτεινά από τα υπόλοιπα. Τα γνήσια πολυτονικά υδατογραφήματα δεν έχουν πολύ έντονες πολιτικές γραμμές αλλά χαρακτηρίζονται πάντοτε από την απαλή μετάβαση από το φωτεινό στο σκοτεινό.

Το ηλεκτροτυπικό υδατογράφημα βρίσκεται κάτω από το πολυτονικό υδατογράφημα. Σε αυτό αναγράφεται η αξία του νομοσχεδίου. Ο αριθμός αυτός φαίνεται πολύ φωτεινός όταν κοιτάτε το χαρτονόμισμα σε διερχόμενο φως (π.χ. στην αντανάκλαση του μετώπου του Πρετεντέρη), ενώ εμφανίζεται σκοτεινός εάν το τοποθετήσετε επάνω σε μια σκοτεινή επιφάνεια (π.χ. στην πραγματικότητα). Η ταινία ασφαλείας βρίσκεται ενσωματωμένη στο νομοσχέδιο. Εμφανίζεται ως σκοτεινή γραμμή εάν κοιτάξετε το χαρτονόμισμα σε διερχόμενο φωτισμό. Στην ταινία ασφαλείας αναγράφεται η αξία του νομοσχεδίουαι η λέξη EURO. Το κείμενο αυτό διαβάζεται από αριστερά προς τα δεξιά και αντίστροφα, έτσι ώστε να μπορεί να διαβαστεί εύκολα και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος.

Στη γωνία που βρίσκεται πάνω από το υδατογράφημα εμφανίζονται ορισμένοι «ημιτελείς» αριθμοί στην εμπρόσθια και την οπίσθια όψη. Μη θορυβείστε. Θα συμπληρωθούν από τις τράπεζες μετά την υπογραφή του.

Προσοχή! Οι επιδέξιοι παραχαράκτες αναπαράγουν πολύ καλά αυτό το χαρακτηριστικό. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό επομένως να μην το χρησιμοποιούμε ως αποκλειστικό κριτήριο για τη γνησιότητα ή μη ενός νομοσχεδίου!

3. Εξέταση υπό γωνία

Στα νομοσχέδια μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας το ολόγραμμα εμφανίζει το κύριο πολιτικό σχέδιο, το οποίο εναλλάσσεται με τον αριθμό που δηλώνει την αξία του νομοσχεδίου εάν το κοιτάξουμε υπό γωνία. Επιπλέον, πολιτικοί κύκλοι με τα χρώματα του ουράνιου τόξου κατευθύνονται από και προς το κέντρο. Στα νομοσχέδια μικρότερης ονομαστικής αξίας υπάρχει μια ολογραφική λωρίδα. Εάν κοιτάξουμε το χαρτονόμισμα υπό γωνία, η εικόνα εναλλάσσεται μεταξύ του αριθμού που δηλώνει την αξία του, του λογότυπου € και ενός κύκλου με αστερίσκους.

Στην οπίσθια όψη των νομοσχεδίων μικρότερης ονομαστικής αξίας (20 ευρώ και κάτω), μια ιριδίζουσα λωρίδα διατρέχει καθέτως το νομοσχέδιο. Η λωρίδα αυτή περιλαμβάνει τον αριθμό που δηλώνει την αξία του νομοσχεδίου και το λογότυπο €. Είναι σχεδόν αόρατη εάν κοιτάξετε το νομοσχέδιο σε ευθεία γραμμή, όμως εάν το κοιτάξετε υπό γωνία, εκπέμπει μια λάμψη που θυμίζει μαργαριτάρι. Παρόμοια νομοσχέδια είχαν δώσει κι οι ισπανοί στους ινδιάνους.

Κλείνοντας, να δώσω συγχαρητήρια στο Γ.Καρατζαφέρη για την επιστολή-κόλαφο που έστειλε στον πρωθυπουργό. Μεταξύ άλλων γράφει: «Θέλω να γνωρίζετε ότι δεν προτίθεμαι να ‘υπογράψω’ μια σύμβαση εντός ελαχίστων ωρών, της οποίας το περιεχόμενο δεν με βρίσκει σύμφωνο». Γιατί ο σωστός ο έλληνας ο άντρας, θέλει να χει μια βδομάδα μπροστά του για να υπογράψει κάτι που δεν τον βρίσκει σύμφωνο. Κάντε και καμιά ανάποδη κωλοτούμπα εκεί στο ΛΑΟΣ να μη ζαλιστείτε.

- Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στην ιστορία, που ο πολιτικός ηγέτης της, ανακοίνωσε δημοψήφισμα, την επομένη του αλλάξανε πολιτικοί ηγέτες άλλων χωρών το ερώτημα, ανακοίνωσε την ημερομηνία και τη μεθεπόμενη το πήρε πίσω με τη δικαιολογία “λέμε και καμια μαλακία να περνάει η ώρα”.

- Ευτυχώς που αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι ένας διακεκριμένος Συνταγματολόγος γιατί στην προηγούμενη δικτατορία είχαμε κάτι αμόρφωτα ζώα. Όπως πολύ σωστά επισήμανε, δεν γίνεται να κάνουμε εκλογές αν δεν είμαστε από πριν βέβαιοι για το αποτέλεσμα. Σε αντίθεση με την ψήφο εμπιστοσύνης που μπορείς να τη δώσεις εν λευκώ για να πάει κάποιος να φτιάξει κυβέρνηση, άγνωστο με ποιούς. Για να παραφράσω και λίγο: “όταν οι εκλογές μπορέσουν να αλλάξουν τον κόσμο, θα γίνουν παράνομες”. Μέχρι τότε, μπορείτε να πιστεύετε οτι έχετε συμμετοχή στις αποφάσεις κάθε 4 χρόνια.

- Στα πλαίσια αυτά, σκέφτηκα ενα νέο σύστημα διακυβέρνησης που θα το ονομάσω βουλευτική δημοκρατία. Μαζεύονται οι βουλευτές και ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια μεταξύ τους, να βγάλουν έναν που θα πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να φτιάξει κυβέρνηση. Τάζει αυτός μερικά υπουργεία για να τον στηρίξουν και έτοιμος. Λιγότερο δαπανηρό από το να ψηφίζει ο κόσμος και δε ρισκάρεις και το αποτέλεσμα.

- Στα πλαίσια της μείωσης των περιττών εξόδων, οι βουλευτές θα ορίζονται από το Μπόμπολα, τον Αλαφούζο, το Λαμπρακιστάν και τα λοιπά εκδοτικά συμφέροντα. Και τώρα το ίδιο γίνεται, απλά μεσολαβεί η προεκλογική περίοδος και αναγκάζονται να ξοδέψουν τόσα χρήματα για να τους ψηφίσει ο κυρίαρχος λαός.

- Μας τσακίζουν με το πολυνομοσχέδιο για να βγάλουν 5 δισ. Τόσα θα γλιτώσουμε και με τη δανειακή σύμβαση από τους τόκους του χρόνου. Άρα με τη δανειακή σύμβαση γλίτώνουμε ένα νέο πολυνομοσχέδιο. Αλλά η δανειακή σύμβαση θα συνοδεύεται απο ένα πολυνομοσχέδιο με δύσκολα μέτρα.

- 60 δισ. θα δωθούν στις τράπεζες το Φεβρουάριο σύμφωνα με τη σύμβαση (30 απ ευθείας και 30 μέσω PSI). Όσο 12 πολυνομοσχέδια.

- Τα ασφαλιστικά ταμεία θα γίνουν δυνατότερα από ποτέ, χάνοντας το 50% των αποθεματικών τους. Ναι, τα ίδια ασφαλιστικά ταμεία που δεν θα χαν να δώσουν συντάξεις αν δεν είχαμε πάρει την έκτη δόση μέχρι τις 15 Οκτώβρη. Ή μάλλον Νοέμβρη. Ίσως και το Δεκέμβρη. Τελος πάντων, από μέρα σε μέρα.

- Σύμφωνα με το Βενιζέλο, όντως δεν υπάρχει νομική διαδικασία εξόδου από την Ευρωζώνη αν δεν φύγουμε οικειοθελώς, αλλά υπάρχει χρηματοοικονομική. Στην πράξη αυτό σημαίνει οτι μπορεί η ΕΚΤ να παραγγείλει μια σφραγίδα που να γράφει “δραχμή” και να την πατάει πάνω από τα ευρώ που θα μας στέλνει.

- Έχουμε λαϊκή κυριαρχία.

Και μια ερώτηση:
Είδε κανείς σας τον Πάγκαλο τις τελευταίες μέρες; Ανησυχώ.

Πίσω από τις κλούβες παρατάχθηκαν για περίπου 5 δευτερόλεπτα οι επίσημοι, γιατί ακόμα πιο πίσω είχε κι άλλο κόσμο, ο οποίος σε αντίθεση με μένα είχε πάει να δει την παρέλαση. Οι συριζαίοι (που φημίζονται για την ακρίβειά τους να ξέρετε) είχαν φτάσει νωρίτερα από μένα, κι έτσι βρέθηκα περίπου 30 εκατοστά νοτιότερα της παραπάνω φωτογραφίας, με ΜΑΤ ανάμεσα σε μένα και τους συνομώτες μου. Την ώρα λοιπόν που αναλογίζομαι αν είναι η ώρα να δείξω τις υπερυνάμεις μου και να πηδήξω πάνω απ τις κλούβες ή αν θα είναι καλύτερα να μείνει μεταξύ μας μέχρι την επανάσταση (φανταστείτε ένα στρατό μεγαλλαγμένων στα χέρια του καπιταλισμού, μπρρρ. Θα γινόταν ωραία ταινία πάντως), ακούω γιουχαρίσματα προς την πλευρά των επισήμων από κόσμο δίπλα μου που δε μου μοιαζε για συριζαίος. Ένας μάλιστα από αυτούς άρχιζε να φωνάζει τον Παπούλια “προδότη”. Πανικοβλήθηκα. Άρχισα να φωνάζω “Ρε παιδιά, όχι τους θεσμούς. Τους θεσμούς ρε παιδιά. Και δυο μαλόξ” [1].

Κάθε μέρα βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια. Οι γύρω μου (κι εγώ μαζί τους) βουλιάζουνε οικονομικά. Τον Ιούνη, κατέβηκα στο Σύνταγμα και το Κράτος των Αθηνών (tribute στην Αυτόνομη Θύρα 10 είναι αυτό για τους άμπαλους) με υποδέχτηκε με χημικά και ανοιγμένα κεφάλια. Τα νοσοκομεία καταρρέουν. Τα σχολεία επίσης. Όταν είδα όμως να βρίζουν το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας λύγισα. Όχι ρε παιδιά τον πιο χρήσιμο και ουσιαστικό θεσμό της χώρας. Πώς θα επιβιώσουμε ως λαός άμα δεν σεβαστούμε τον πιο διακοσμητικό πολιτικό μας; Τέτοιες μαλακίες κάνετε και τον αναγκάσατε μετά να κάνει “οργισμένη δήλωση”. Και σε τέτοια ηλικία είναι επικίνδυνες οι οργισμένες δηλώσεις. Δεν έχω παράπονο όμως, τους έβαλε όλους στη θέση τους το στολίδι της δημοκρατίας. Αυτός προδότης; Πολέμησε από τα 15 ως τα 17 του το φασισμό. Δε σας το κρύβω, ταυτίστηκα με αυτή τη δήλωση.

Γυρίζοντας από τη μη-παρέλαση, ακούω έναν κύριο με στολή να λέει “χαλάσανε την παρέλαση οι τεμπέληδες”. Οπλισμένος με τον πλούτο των επιχειρημάτων και τα διδάγματα του προέδρου, γυρίζω και του λέω: “εγώ τεμπέλης ρε; Εγώ δούλεψα από τα 15 ως τα 17 μου”. Έμεινε κάγκελο ο δικός σου.

Μετά και από αυτήν τη νίκη, τα πανιά μου και τα μυαλά μου είχαν φουσκώσει. Κοιτάζω το ρολόι μου. Δώδεκα παρα δέκα. Προλαβαίνω, σκέφτηκα. Παίρνω τηλέφωνο τον συριζαίο φίλο μου και του λέω: Στείλε τον professor-X στην Ξάνθη. Θα χρειαστούμε τις τηλεπαθητικές του ικανότητες για να φύγουν οι μαθητές στη μέση της παρέλασης:

Στείλε το Μαγκνίτο στον Πολύγυρο να στρέψει τους μαθητές με πλάτη στους επισήμους:

Στείλε τη τη Jean Grey να επηρρεάσει το διμοιρίτη στην Αθήνα:

Πες του wolverine αν μπορεί να πεταχτεί μέχρι την Καλαμάτα να πλακώσει στο ξύλο τους πολιτικούς:

Στείλε στα Τρίκαλα εκείνο το φλώρο με τα μαύρα γυαλιά που είναι ωραίο γκομενάκι να ξεσηκώσει τα πλήθη:

Και όποιον σου μείνει, στείλτον στην Κέρκυρα, το Βόλο, την Καλλιθέα, τον Πειραιά, τη Φλώρινα, τη Βέροια κτλ. Βίντεο από τις δράσεις των 9 συριζαίων μπορείτε να βρείτε συκεντρωμένα εδώ

Ατενίζοντας πλέον το μέλλον με αισιοδοξία, μπορώ μόνο να φαναστώ τι θα πει η ιστορία για την 28η Οκτωβρίου του 2011: “Πώς μια χούφτα Συριζαίοι κι ένας μαλάκας άλλαξαν τον κόσμο”

[1] http://www.youtube.com/watch?v=J6woyYPuaNM

Ένας από αυτούς, είναι κι ο Αγαπημένος μου. Και χτες, έγραψε ένα από αυτά Tα Κείμενα. Τίτλος: “Η επιτήρηση στα Σούπερ Μάρκετ“. Κάποιοι αδαείς, κάποιοι που δεν έχουν παρακολουθήσει Πάσχο ή έστω το μπλογκ μου, μπορεί να φανταστούν από τον τίτλο οτι ο Πάσχος επιτίθεται στην κοινωνία των καμερών και της επιτήρησης. Πόσο μακριά από την Πραγματικότητά Του είστε…

Είναι από τις στιγμές που αισθάνεσαι μικρός και ταπεινός, μια χούφτα μόρια μέσα σε ένα μη πεπερασμένο σύμπαν. Που δεν σου ρχονται δυο αράδες να γράψεις γι αυτό το Αριστούργημα. Που απορείς πώς γίνεται αυτός ο Τιτάνας της δημοσιογραφίας να μην έχει βραβευτεί με ένα (και γιατί όχι, δύο) Πούλιτζερ.

Ίσως κάποιοι να με θεωρείτε υπερβολικό. Διάολε, τόσοι εξαίρετοι δημιογράφοι υπάρχουν. Μήπως δεν αξίζει ένα Πούλιτζερ ο Στάυρος Θεοδωράκης ή ο Μπάμπης Παπαδημητρίου; Ναι, ίσως το αξίζουν. Αλλά τότε στον Πάσχο θα πρεπε να δωθούν τουλάχιστον δέκα. Και ρωτάω: Ποιός άλλος μπορεί να συνδέσει την επιτήρηση των υπουργείων με τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ; Ποιος άλλος τολμά να ισχυριστεί οτι τα λεφτά που θα κερδίσουν οι επιχειρήσεις από τη μείωση των εξόδων δημοσίευσης ισολογισμών θα μετακυλιστούν στα μακαρόνια; Κανείς. Μόνο ο Πάσχος

Γιατί αυτά τα 2.000 ευρώ που πληρώνει σε 3 εφημερίδες ο AB Βασιλόπουλος, θα μετακυλιστούν στο δικό σου πακέτο μακαρόνια φίλε καταναλωτή. “Η επιτήρηση λοιπόν θα απαλλάξει τους καταναλωτές από δεκάδες ή και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως [..] Οι απλοί πολίτες, όμως, γιατί να ανησυχούν; Επειδή θα δίνουν λιγότερα στο σούπερ μάρκετ; “. Μόνο αυτός ο Γίγαντας της δημοσιογραφίας θα μπορούσε να μεταφράσει μια απαλλαγή προς τις εταιρίες σε απαλλαγή προς τους καταναλωτές. Μπράβο Πάσχο. Είσαι το ίνδαλμα της ελληνίδας νοικοκυράς. Έβαλες τρίποντο Πάσχο.

Υ.Γ. Όχι οτι δεν είναι χαζή η απαίτηση δημοσίευσης των ισολογισμών πάντως.

(Βορειοηπειρώτη, θυμήσου την καταγωγή σου. Δήλωσε έλληνας στον τόπο σου. Απογραφή πληθυσμού στην Αλβανία.)

Ψάχνοντας λίγο στο διαδίκτυο να βρω ποιοί μπορεί να το μοιράζουν , δεν κατάφερα να βρω πολλά πράγματα, πέρα από αυτό

Και αναρωτιέμαι. Πόσους τόνους ηλιθιότητας κουβαλάνε οι έλληνες εθνικιστές;

Πώς μπορείς να ζητάς από κάποιον που ζει στην Ελλάδα να πάει στη χώρα του να δηλώσει έλληνας, την ίδια στιγμή που το ελληνικό κράτος αρνείται να του δώσει υπηκοότητα; Γιατί δεν απαιτείς από το ελληνικό κράτος να τους δώσει υπηκοότητα και απαιτείς από τους ίδιους να πάνε πίσω και να απογραφούν ως ελληνική μειονότητα;

Κι όλα αυτά ενώ οι ίδιοι άνθρωποι αρνούνται να αναγνωρίσουν τουρκική μειονότητα στην ελλάδα. Οι ίδιοι που λένε οτι οι αμερικάνοι και οι εβραίοι φυτεύουν μειονότητες στα βαλκάνια για να πατήσουν πόδι. Οι ίδιοι παροτρύνουν τους βορειοηπειρώτες που ζουν στην ελλάδα, να πάνε να δηλώσουν έλληνες στην αλβανία. Γιατί ρε καρντάσια δεν παίρνουν ελληνική υπηκοότητα αφού είναι έλληνες και ζουν στην ελλάδα; Είναι έλληνες μόνο για την αλβανία; Γιατί ζητάς ενώ μένουν στην ελλάδα να πάνε να απογραφούν ως ελληνική μειονότητα εκεί; Θα σ’άρεσε να το κάνανε αυτό όλες οι μειονότητες που μένουν στην Ελλάδα;

Θα μου πεις τι συγχίζεσαι κι εσύ; Ποιος έχασε το IQ του για να το βρουν οι εθνικιστές; Ε, δίκιο έχεις. Θα σου πω.

Φυσικά, σε καμία περίπτωση δε μπορώ (και δε θέλω) να κάνω μια πλήρη καταγραφή της ιστορίας του Ιράν. Ούτε τις γνώσεις έχω, ούτε και το μεράκι του ιστορικού. Αλλά είναι κάποια πράγματα…

Για παράδειγμα η Περσέπολη. Ξέρουμε οτι με κάποια μορφή της υπήρχε από το 515 π.Χ κι οτι ξεκίνησε να κατασκευάζεται από τον Κύρο και ολοκληρώθηκε από το Δαρείο. Ήταν το διοικητικό κέντρο της αυτοκρατορίας με μερικές δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους και θεωρείται ένα αρχιτεκτονικό, διοικητικό και πολιτιστικό θαύμα. Ήταν επίσης ένας γραφειοκρατικός κολοσσός, όπου καταγραφόντουσαν όλες οι κινήσεις τις αυτοκρατορίας. Δίπλα στο κυρίως συγκρότημα βρισκόταν το θησαυροφυλάκιο, το οποίο είχε έκταση περίπου 10.000 τετραγωνικά μέτρα.  Ενδεικτικά, μόνο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δαρείου και μόνο για τις κινήσεις των τροφίμων εικάζεται οτι δημιουργήθηκαν περισσότερες από 200.000  εγγραφές (σε πλάκες από πηλό). Η διάσωση αρκετών χιλιάδων από αυτές, έφερε στο φως μερικές πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της περσικής αυτοκρατορίας.

Όπως το κοινωνικό μοντέλο της. Στη βάρβαρη περσία λοιπόν, οι γυναίκες αμοίβονταν το ίδιο με τους άντρες (και δούλευαν εξίσου πολλές από αυτές στην κατασκευή της πόλης), η δουλεία ήταν απαγορευμένη και η Περσέπολη ήταν το μοναδικό οικοδόμημα τέτοιου μεγέθους, που χτίστηκε από έμμισθους εργάτες (που μάλιστα δεν έμεναν καν μέσα στο χώρο κατασκευής). Οι γυναίκες, δικαιούντουσαν πληρωμένη άδεια κυήσεως, κάτι που σύντομα δεν θα υπάρχει ούτε στη σύγχρονη Ελλάδα. Την ίδια εποχή η Αθήνα -κοιτίδα του πολιτισμού και της δημοκρατίας- είχε περίπου 80.000 σκλάβους. Ενδεικτικά, πολύ αργότερα, περίπου το 310 π.Χ. επί Δημοσθένη, η Αθήνα έπιασε το στόχο του ΓΑΠ με “ένα σκλάβο ανα οικογένεια” και 20.000 σκλάβους σύνολο. Για τη θέση των γυναικών (των “κοινών” και της βασιλικής οικογενείας) στην Περσία, μπορείτε να διαβάσετε αυτό το ενδιαφέρον άρθρο (στα αγγλικά). Όχι οτι δεν ήταν πατριαρχική η κοινωνία τους, αλλά σε σχέση με το τι γινόταν στην περιοχή…

Τελικά, την Περσέπολη την έκαψε ο Μέγας Αλέξανδρος ο εκπολιτιστής το 330 π.Χ. Τριακόσια χρόνια αργότερα, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης περιγράφει:

Η Περσέπολη ήταν η πρωτεύουσα της περσικής αυτοκρατορίας. Ο Αλέξανδρος την περιέγραφε στους Μακεδόνες ως την πιο μισητή από τις πόλεις της Ασίας, και την παρέδωσε στους στρατιώτες του για να κουρσέψουν τα πάντα, εκτός από τα παλάτια. Ήταν η πλουσιότερη πόλη κάτω απ τον ήλιο και τα ιδιωτικά σπίτια ήταν εξοπλισμένα με όλα τα είδη πλούτου. Οι Μακεδόνες έτρεξαν σ’ αυτή, σφάζοντας όλους τους άντρες που συνάντησαν και ληστεύοντας τις κατοικίες.

Για να μην τα πολυλογώ, τελικά ένα βράδυ ο Αλέξανδρος μέθυσε και τα έκαψε και τα παλάτια. [1]

Οι Πέρσες όμως γενικά γ…σαν και δέρνανε πριν από όλα αυτά και είχαν μια τεράστια αυτοκρατορία, που μέσα είχε και τις Σάρδεις (βόρεια μικρά ασία). Ο τοπικός σατράπης είχε ορίσει κάτι ντόπιους καραγκιόζηδες για τυράννους. Το 499 πΧ., ο τότε τύραννος Αρισταγόρας, αποφάσισε να κάνει μαζί με τον σατράπη του (Αρταφέρνη) ντου στη Νάξο. Πήγε όμως άπατος και όταν επέστρεψε στη Μιλητο, ψυλλιάστηκε οτι θα τον σουτάρουν. Ξεσήκωσε λοιπόν το ντόπιο πληθυσμό ενάντια στο Δαρείο, ζητώντας ανεξαρτησία κι έτσι. Ζήτησε βοήθεια κι απ τους Αθηναίους που άλλο που δεν θέλανε να βάλουν χέρι στην περιοχή. Ξεκίνησαν λοιπόν οι Αθηναίοι με τους Ερετριείς κανα χρόνο μετά και κατέκτησαν και έκαψαν τις Σάρδεις. Τέλος πάντων, με πολλά μπρος πίσω, οι πέρσες επανακατέκτησαν την περιοχή οριστικά μετά από 7 χρόνια. Επειδή ομως όπως ξαναείπα οι Πέρσες δέρνανε τότε, αφού κατέστειλαν την εξέγερση αποφάσισαν να εξηγηθούν και με τους Αθηναίους και του Ερετριείς που βάλαν το χεράκι τους. Έτσι έφτασαν κάποια στιγμή να κατέχουν από την Αθήνα και την Αίγυπτο μέχρι την άλλη άκρη της Ασίας. Η περσική αυτοκρατορία της εποχής θεωρείται η πρώτη υπερδύναμη (ιστορικά).

Αλλά όπως όλες οι αυτοκρατορίες, έτσι κι αυτή αργά ή γρήγορα πέφτουν. Ακολούθησε ο Μεγαλέξαντρος και κανα 2 ακόμα αυτοκρατορίες της ευρύτερης περιοχής, και το 651 μ.Χ. την κατέκτησαν οι άραβες. Σταδιακά στους επόμενους 5 αιώνες οι πέρσες ασπάζονται το μουσουλμανισμό. Ακολουθεί άλλη μια σειρά από κατακτητές (σελτζούκοι, μογγόλοι κ.α.) και φτάνουμε στο 17ο αιώνα όπου έχουν αρχίσει να βάζουν χέρι Βρετανοί και Ρώσοι. Οι Ιρανοί χάνουν σιγά σιγά κάποιες περιοχές που γίνονται αποικίες και ο Naser al-Din Shah Qajar στο τέλος του 19ου αιώνα έχει ήδη αρχίσει να παραχωρεί κομμάτια της οικονομικής ζωής στους Βρετανούς για να διατηρήσει το υψηλό βιοτικό του επίπεδο, πράγμα και το οποίο οδήγησε εν μέρει στη δολοφονία του. Ο Mozaffar al-Din Shah Qajar που τον διαδέχτηκε, δεν κράτησε πολύ. Για να ζει μέσα στη χλιδή, πήρε τεράστια δάνεια από Ρώσους και Βρετανούς, παραδίδοντάς τους ακόμα και όπλα και καπνά.  Το 1900 για να κάνει μια βασιλική περιοδεία στην Ευρώπη, δανείστηκε 20 εκατομμύρια ρούβλια.

Έτσι, το 1905 ξέσπασαν διαδηλώσεις ενάντια στους φόρους που επέβαλλε για να ξεπληρώσει το χρέος του προς τους Ρώσους. Ακολούθησαν συγκρούσεις με περισσότερους από 20 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Το καλοκαίρι του 1906, 12.000 άτομα μαζεύτηκαν στους κήπους της βρετανικής πρεσβείας σε μια μεγάλη διαμαρτυρία/ συνέλευση όπου για μέρες συζητούσαν το Σύνταγμα που θα απαιτούσανε. Η συγκέντρωση αυτή αποκαλέστηκε “μια μεγάλη υπαίθρια σχολή πολιτικής επιστήμης” [2]. Εκεί ξεκίνησε και το αίτημα για κοινοβούλιο, ώστε να περιοριστεί η εξουσία του Σάχη. Τον Αύγουστο, ο Σάχης υπέγραψε το νέο Σύνταγμα το οποίο έβαζε το Σάχη “κάτω από το νόμο, και το στέμμα έγινε ένα θεϊκό δώρο που δινόταν στο Σάχη από το λαό“.

Οι μεταρρυθμιστές, προσπάθησαν να εξυγειάνουν την οικονομία της χώρας τους, επανακτώντας τον έλεγχο όσων είχε απεμπολίσει σε Ρώσους και Βρετανούς ο Σάχης. Τον επόμενο κι όλας χρόνο, οι Βρετανοί αποσύρουν τη στήριξή τους στους συνταγματικούς, στηρίζουν το νέο Σάχη, πνίγουν στο αίμα κοινοβούλιο και συνταγματικούς και χωρίζουν την Περσία στα δύο με τους Ρώσους. Άλλον ένα χρόνο μετά (το 1908) ανακαλύπτεται πετρέλαιο στην περιοχή και βρετανοί και ρώσοι ενισχύουν τη δύναμή τους. Το 1914 ξεσπά η δεύτερη εξέγερση (η εξέγερση της ζούγκλας), συνέχεια της πρώτης. Οι εξεγερμένοι παλεύουν για την ανεξαρτησία της χώρας και την αναδιανομή γης και πλούτου υπερ των φτωχών. Απέναντί τους βρίσκουν τόσο τις ξένες δυνάμεις, όσο και τους ντόπιους μεγαλογαιοκτήμονες. Το 1917 με τη ρωσική επιρροή μειωμένη λόγω της ρωσικής επανάστασης, οι εξεγερμένοι προσπαθούν να αποκτήσουν κεντρικό ρόλο και να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία όχι μόνο του Gilan το οποίο ελέγχουν, αλλά και της Τεχεράνης. Τελικά, και αυτή η εξέγερση ηττήθηκε με τη σφραγίδα των βρετανών και των ρώσων. Ένα κομμάτι των ιρανών, μετά την ήττα άρχισε να στρέφεται ολοένα και περισσότερο στο θρησκευτικό φανατισμό. Από κει και πέρα τα πράγματα είναι πιο γνωστά, με τον αμερικανοκίνητο Σάχη, την ισλαμική επανάσταση και το φανατισμό που ακολούθησε.

Τελικά, ιστορικά, η δύση αποτελεί μάλλον τον κύριο υπεύθυνο για την κατάσταση την οποία σήμερα καταγγέλει στο Ιράν.

Κλείνοντας, να ξεκαθαρίσω πως όποιος βλέπει ομοιότητες ανάμεσα στην ελλάδα του 2010 και το ιράν του 1905, είναι είτε εγκάθετος της παλαβής αριστεράς, είτε δημόσιος υπάλληλος που γίνεται τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας.

Πηγές:

[1] http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis#Ancient_texts

[2] Abrahamian, Ervand, Iran Between Two Revolutions by Ervand Abrahamian, Princeton University Press, 1982, p.84

Γενικότερες πηγές για την ιστορία του Ιράν:

http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran

http://en.wikipedia.org/wiki/Constitutional_Revolution_of_Iran

http://en.wikipedia.org/wiki/Constitutionalist_movement_of_Gilan

http://en.wikipedia.org/wiki/Ionian_Revolt

http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis

http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis_Administrative_Archives

http://greathistory.com/ancient-persias-remarkable-women.htm

OIKONOMIA
Η πραγματικότητα:
- Από τη στιγμή που ανέλαβε η τρόικα, η κρίση έχει βαθύνει, το ΑΕΠ πέφτει, η φτώχια εξαπλώνεται, η ύφεση βαθαίνει και το χρέος μεγαλώνει.
- Όπου έχει δοκιμαστεί η νεοφιλελεύθερη συνταγή, έχει αποτύχει: Αργεντινή, Μεξικο, Ρωσία, Λετονία κ.α. Έχει μια μικρή λίστα με χώρες εδώ ο Άνεμος.
- Στην Ισλανδία που βρέθηκε σε παρόμοια κατάσταση με εμάς, στη θέση των φιλελεύθερων βάλανε συγκυβέρνηση κεντροαριστερας-αριστεράς που ακολουθώντας την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από τη νεοφιλελεύθερη που πρόσταζε το ΔΝΤ βγήκε από την κρίση. Τα CDS της έχουν πέσει από τις 1000 μονάδες σε λιγότερες από 200 και το ΑΕΠ έχει επιστρέψει σε ρυθμούς ανάπτυξης το 2011 (3,4% στο πρώτο τρίμηνο). Κι όλα αυτά, χωρίς μισθούς πείνας, απολύσεις και υποκλίσεις.

Οι μανδραβέληδες:
- Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη σωτηρία πλην της ελεύθερης αγοράς. Παραδείγματα επιτυχημένης εφαρμογής δεν χρειάζονται, παιδιά είμαστε; Για το οτι από τότε που στραφήκαμε στο νεοφιλελευθερισμό πάμε χειρότερα αντί για καλύτερα, δεν φταίει η θεραπεία αλλά οι φασίστες αριστεροί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ταξιτζήδες, οι τεμπέληδες φοιτητές και το σοβιετικό κατεστημένο που ελέγχει τα πάντα σε αυτή τη χώρα. Η παλαβή αριστερά κέρδισε τον εμφύλιο αλλά δεν το κατάλαβε (δείτε και το σχετικό άρθρο μου στην Καθημερινή με τίτλο “Παπαδόπουλος, Πατακός, παιδιά της αριστεράς”).

ΠΑΙΔΕΙΑ
H πραγματικότητα:
- Για πρώτη φορά μετά την κατοχή, τα σχολεία ξεκινάνε χωρίς βιβλία. Είναι ακόμη ένας τομέας που πλήττεται από την οικονομική αδυναμία της χώρας, μετά τα νοσοκομεία, τις δημόσιες κατασκευές κ.α.

Οι μανδραβέληδες:
- Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική που ακολουθούμε. Ούτε οτι δεν υπάρχουν λεφτά. Ο λόγος που δεν έχουμε βιβλία φέτος είναι η σοβιετικού τύπου γραφειοκρατία. Μπορεί αυτό να μην εξηγεί πώς εδώ και 50 χρόνια είχαμε βιβλία και φέτος μόνο δεν έχουμε, αλλά δε μπορεί να τα εξηγεί όλα ένας άνθρωπος. Τέτοια ερωτήματα τα λύνει η ελεύθερη αγορά μόνη της.

ΤΑΞΙ
Η πραγματικότητα:
- Η κατάσταση ήταν ψιλοχάλια, με τις άδειες ΤΑΞΙ να πωλουται για 200 και 300 χιλ. ευρώ στη μαύρη και τις υπηρεσίες να είναι κάτω του μετρίου. Αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί αν γινόντουσαν οι άδειες δημόσιες, σταδιακά, αφού έχουν κάνει απόσβεση όσοι αγόρασαν πρόσφατα άδεια και τους οδηγούς να νοικιάζουν την άδεια από το δημόσιο, αφού έχουν περάσει ειδική εκπαίδευση (ξένη γλώσσα, οδηγητική συμπεριφορά κτλ). Έτσι θα αντιμετωπιζόταν και το πρόβλημα του μεσάζοντα μεγαλοιδιοκτήτη ταξί, θα αυξανόντουσαν τα δημόσια έσοδα και οι οδηγοί θα είχαν καλύτερες απολαβές και θα δούλευαν για την πάρτη τους και όχι ως υπάλληλοι των ιδιοκτητών ή ακόμα χειρότερα ιδιωτικών εταιριών με χαμηλότατους μισθούς όπως θα γίνει στο μέλλον.

Οι μανδραβέληδες:
- Μα είναι δυνατόν η αριστερά να είναι ενάντια στην απελευθέρωση των ΤΑΞΙ; Εμείς θέλουμε να μπορεί ο άνεργος και ο φτωχός να πάρει μια άδεια ταξί να σταματήσει να είναι άνεργος. Τι; Μόνο εταιρίες θα παίρνουν άδεια ΤΑΞΙ;  Και θα χρειάζεται και μια 50άρα χιλιάδες ευρώ; Εντάξει λοιπόν, ας ξεχάσουμε οτι το είπα. Τώρα θα αρχίσω να μιλάω για τις σοβιετικού τύπου γραφειοκρατίες και τα πληθυσμιακά κριτήρια. Σιγά μη θυμάστε τις μαλακίες που γράφω κατά καιρούς. Στην πραγματικότητα είναι καλύτερα να τα χουν εταιρίες παρά άνεργοι τα ταξί.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
Η πραγματικότητα:
- 301 σχολές υπό κατάληψη, όλες με γενικές συνελεύσεις όπου ο καθένας μπορεί να πει τη γνώμη του, να κατεβάσει την πρότασή του και να ψηφιστεί ή να μην ψηφιστεί από την πλειοψηφία. Στις περισσότερες σχολές οι ΓΣ είναι πολύ μαζικές αναλογικά με τους πραγματικούς (καθημερινούς) ενεργούς φοιτητές (γιατί υπάρχουν πολλοί που παρακολουθούν από απόσταση ή δουλεύουν ταυτόχρονα) και με δεδομένο οτι στις περισσότερες σχολές η ΔΑΠ καλεί τους φοιτητές να μην συμμετάσχουν στη συνέλευση.

Οι μανδραβέληδες:
- Υπάρχει μια βουβή πλειοψηφία, η οποία δεν θέλει τις καταλήψεις. Δεν έχουμε κάποια ένδειξη γι αυτό, ούτε ξέρουμε γιατί δεν πηγαίνουν στη συνέλευση να το πούν. Κάνανε ένα γκρουπ όμως στο facebook οι φοιτητές ενάντια στην κατάληψη της ΑΣΟΕ και κατεβήκανε στη συνέλευση. Μπορεί να πήρανε μόνο 347 ψήφους σε σύνολο 1500, αλλά να ξέρετε είναι πλειοψηφία. Εξάλλου αντίστοιχο πλαίσιο πήρε άλλους 50 ψήφους στη Νομική. Ε τι; Με 17% των ψήφων δεν είσαι βουβή πλειοψηφία;

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο κομμάτια από τον παραλογισμό της νεοφιλελεύθερης ρητορείας των μανδραβέληδων που προσπαθεί να πείσει οτι το να αντιδρας σε μια κυβέρνηση που στηρίζεται μόλις από το 17-20% των πολιτών είναι φασιστικό, ενώ το να σπας με το έτσι θέλω μια συλλογική απόφαση γενικής συνέλευσης είναι αντίδραση στο φασισμό. Επιτέλους ας επιβραβεύσει η διεθνής κοινότητα την προσπάθεια της Καθημερινής και του Αγαπημένου Μου με το φετινό Hugo Award.

Το 1791, εμπνευσμένοι από τη γαλλική επανάσταση, οι σκλάβοι και οι μη-λευκοί ελεύθεροι άνθρωποι, με ηγέτη τον Toussaint Louverture, επαναστατούν για να ζητήσουν κοινωνικά δικαιώματα και την κατάργηση της σκλαβιάς.  Κάτι το οποίο πετυχαίνουν το 1974 αφού έδιωξαν Ισπανούς και Βρετανούς από το νησί (η Αϊτή ήταν αποικία των γάλλων ακόμα και μετά τη γαλλική επανάσταση οι γάλλοι ήταν οκ με την κατάργηση της σκλαβιάς). Το 1801 οι αϊτινοί ψηφίζουν νέο Σύνταγμα με το οποίο κατοχυρώνουν την ανεξαρτησία τους. Ο Ναπολέων στέλνει τον κουνιάδο του Charles Leclerc με 20.000 στρατιώτες να επανακαταλάβει τη χώρα, αλλά λίγους μήνες μετά, το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων έχουν πεθάνει από κίτρινο πυρετό. Συνολικά θα σκοτωθούν 50.000 γάλλοι στρατιώτες και 18 στρατηγοί. Ο Leclerc τελικά θα καλέσει σε συνομιλίες τον Louverture. Όταν αυτός εμφανίστηκε, τον απήγαγε και τον έστειλε στη Γαλλία όπου φυλακίστηκε και 2 χρόνια αργότερα πέθανε από πνευμονία σε απαράδεκτες συνθήκες κράτησης.

Επειδή όμως οι ηγέτες δεν κάνουν την επανάσταση, αλλά η επανάσταση τους ηγέτες, ο πόλεμος  θα συνεχιστεί, με ηγέτη τον μέχρι τότε στρατηγό του Louverture, τον Dessalines που θα αποδειχτεί στρατηγικά ιδιοφυής και θα κερδίσει τον πόλεμο μετά τη -βγαλμένη από ταινίες- μάχη του Vertieres. Την 1η Ιανουαρίου του 1804 θα κερδίσουν την ανεξαρτησία τους και θα ονομάσουν τη χώρα τους Ayiti (Αϊτή), λέξη που στα ινδιάνικα σημαίνει “σπίτι της μητέρας της γης” και στα αφρικανικά “ιερή γη ή πατρίδα”, λέξη που σηματοδοτεί την ειρηνική συνύπαρξη της πλειοψηφίας των αφρικανών και της μειοψηφίας των ινδιάνων κατοίκων της Αϊτής.

Συνοπτικά, από κει και πέρα οι αμερικάνοι θα εισβάλλουν το 1915 και θα φύγουν το 1934, αλλά στην 20ετία που έμειναν, κατέλαβαν γη που ήταν αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στην Αϊτή και τους μοναδικούς τους γείτονες, τη Δομινικανή Δημοκρατία. Με το που φύγανε λοιπόν, ο δομινικανός δικτάτορας σκότωσε μέσα σε 3 μέρες 10-20.000 αϊτινούς που έμεναν απ τη δική του πλευρά των συνόρων και δημιούργησε την πολιτική του “αντι-αϊτινισμού” που διδασκόταν στα σχολεία, στοχοποιώντας τους -κυρίως μαύρους- κατοίκους της Αϊτής. Ακολούθησαν μια σειρά από δικτατορίες και δημοκρατίες μέχρι το 1990.

Το 1990 εκλέγεται με 67% ο Aristide, ουσιαστικά ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος, πρώην καθολικός ιερέας και οπαδός της θεολογίας της απελευθέρωσης. Λίγους μήνες αργότερα ανατρέπεται με στρατιωτικό πραξικόπημα. Τους λίγους μήνες που έμεινε πρόεδρος, είχε προσπαθήσει να περάσει μεγάλες μεταρρυθμίσεις στις οποίες αντιστάθηκαν η επιχειρηματική και στρατιωτική ελίτ. Προσπάθησε να θέσει το στρατό υπό πολιτικό έλεγχο, ξεκίνησε έρευνες για περιπτώσεις καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και απαγόρευσε τη μετανάστευση διάσημων αϊτινών, προτού εξεταστούν οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί. Το πραξικόπημα που τον ανέτρεψε, χρηματοδοτήθηκε και στηρίχτηκε από τις ΗΠΑ, στις οποίες και μεταφέρθηκε και ο Aristide. Στο πραξικόπημα συμμετείχαν υψηλόβαθμα στελέχη των Αϊτινών μυστικών υπηρεσιών που χρηματοδοτούντουσαν από τις ΗΠΑ στα πλαίσια του “πολέμου ενάντια στα ναρκωτικά” τη δεκαετία του ’80.

Ο μέχρι το ’92, χρηματοδοτούμενος από τις ΗΠΑ, Emmanuel Constant ιδρύει το ’93 το Μέτωπο για Πρόοδο της Αϊτής, το οποίο στοχοποιούσε και σκότωνε υποστηρικτές του Aristide για να κάμψει το κίνημα ενάντια στη χούντα. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του Aristide, ο ΟΗΕ ξεκίνησε εμπάργκο για να πιέσει τη χούντα, το οποίο γονάτισε την ήδη αδύναμη αϊτινή οικονομία. Το εμπάργκο το έσπασε ο πατέρας Μπους (και στη συνέχεια ο Κλίντον), εξαιρώντας πολλές αμερικανικές εταιρίες από αυτό και πουλώντας πετρέλαιο και στήριξη στη χούντα.

Το 1994, μετά από διεθνείς πιέσεις η χούντα αποχωρεί και ο Aristide επιστρέφει στη χώρα. Διαλύει τον αϊτινό στρατό και τον αντικαθιστά με πολιτική αστυνομία. Ο Τσόμσκι γράφει για την περίοδο: “Όταν ο Κλίντον επανέφερε τον Aristide – ο Κλίντον φυσικά υποστήριξε τη χούντα, άλλη μια κρυμμένη ιστορία… την υποστήριξε πολύ για την ακρίβεια. Επέτρεψε ακόμη στην Texaco να στέλνει πετρέλαιο στη χούντα, κατά παράβαση των διεθνών οδηγιών. Το ίδιο έκανε κι ο πατέρας Μπους- τελικά επέτρεψε στον πρόεδρο να επιστρέψει, αλλά με τον όρο οτι θα δεχόταν τα προγράμματα του Marc Bazin, του υποψηφίου των ΗΠΑ τον οποίο είχε κερδίσει στις εκλογές του 1990. Και αυτό σήμαινε σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, χωρίς δασμούς στις εισαγωγές. Στην πράξη, αυτό σήμαινε οτι η Αϊτή θα έπρεπε να εισάγει ρύζι και άλλα γεωργικά προϊόντα από αμερικανικές επιχειρήσεις, οι οποίες πουλούσαν φτηνότερα χάρη στις κρατικές επιδοτήσεις από τις οποίες βγάζανε τα κέρδη τους.”

Αυτό, διέλυσε τη γεωργική οικονομία της Αϊτής και άρχισε η υπερσυγκέντρωση στις πόλεις. Το ’96, ο Aristide δεν είχε δικαίωμα επανεκλογής, τις εκλογές όμως κέρδισε ο πολιτικός του σύμμαχος Rene Preval με 88% των ψήφων. Το 2000, ο Aristide είχε αποχωρήσει από το κόμμα, θεωρώντας οτι έχει απομακρυνθεί από το λαό και έφτιαξε νέο, το οποίο κέρδισε τις εκλογές. Κάτι που δεν άρεσε καθόλου στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την αμερικανική κυβέρνηση, στις εκλογές συμμετείχε μόλις το 10% των πολιτών, ενώ σύμφωνα με τους διεθνείς παρατηρητές (και το CNN), συμμετείχαν 50-60% των πολιτών (παρ ότι η αντιπολίτευση καλούσε σε εκλογικό εμπάργκο) και ο Aristide συγκέντρωσε το 92% των ψήφων.

Στη νέα του θητεία, ο Aristide ζήτησε από τη Γαλλία να πληρώσει 21 δισ. δολλάρια ως αποζημίωση για τα 90 εκ. χρυσά φράγκα που είχε πάρει εκβιαστικά η Γαλλία από την Αϊτή την περίοδο 1825-1947. Αυτή η απαίτηση θεωρήθηκε ίσως η σημαντικότερη αιτία για το στρατιωτικό πραξικόπημα που τον ανέτρεψε το 2004 (έτσι πληρώνουν οι γάλλοι το εξωτερικό τους χρέος, όχι σαν κάτι άλλους). Με αφορμή τη δολοφονία ενός αρχηγού της τοπικής μαφίας, για την οποία η αντιπολίτευση κατηγόρησε τον Aristide, οι αντιπολιτευόμενοι σχημάτισαν το Εθνικό Επαναστατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Αϊτής το οποίο σταδιακά κατέλαβε τη χώρα (με τη βοήθεια των ΗΠΑ φυσικά). Ο Aristide μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ με την προσφιλή μέθοδο της απαγωγής. Η Naomi Klein, δημοσίευσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία που είχε το 2005 με τον Aristide. Ο λόγος που έδωσε για τα 2 πραξικοπήματα εναντίον του ήταν:

“μετά το 1994… διαπραγματευτές των ΗΠΑ απαίτησαν ένα πράγμα από τον Aristide που δε μπορούσε να δεχτεί: την άμεση πώληση των κρατικών υπηρεσιών και επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της τηλεφωνίας και του ηλεκτρισμού. Ο Aristide αντέτεινε πως η άναρχη ιδιωτικοποίηση θα μετατρέψει τα κρατικά μονοπώλια σε ιδιωτικές ολιγαρχίες, αυξάνοντας τα πλούτη της αϊτινής ελίτ και αφαιρώντας από τους φτωχούς τον εθνικό τους πλούτο”.

Κι εκεί μπήκε κι ο ΟΗΕ. Η “αποστολή σταθεροποίησης” των Ηνωμένων Εθνών που έφτασε το 2004 για να καταστείλει τις μεγάλες κινητοποίησεις ενάντια στη στρατιωτική χούντα παραμένει εκεί, οι περισσότεροι από αυτούς δε μιλάνε τη γλώσσα (γαλλικά), απαγορεύεται να δικαστούν στη χώρα για τα εγκλήματα που κάνουν (απλά απελαύνονται) και συμπεριφέρονται (γιατί είναι) ως στρατός κατοχής. Στο μεταξύ έγγραφα που δημοσίευσε πρόσφατα το Wikileaks, αποκάλυψαν οτι οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει ανεπιτυχώς δεκάδες εκατομμύρια δολλάρια σε καμπάνιες δυσφήμισης του Aristide ώστε να τον εμποδίσουν να επιστρέψει στην Αϊτή, στερώντας του τη λαϊκή βάση.  Στις καμπάνιες αυτές προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον Aristide ως έμπορο ναρκωτικών, παραβιαστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αιρετικό ακόλουθο πρακτικών βουντου.

H σελίδα του ΟΗΕ για την αποστολή στην Αϊτή, περιγράφει το λόγο της αποστολής ως εξής: “Η πολυεθνική αποστολή του ΟΗΕ εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας το Φεβρουάριο του 2004, αφού ο Πρόεδρος Bertrand Aristide αποχώρησε από την Αϊτή για την εξορία μετά το αποτέλεσμα μιας ένοπλης αντιπαράθεσης που επεκτάθηκε σε πολλές πόλεις της χώρας.”

Δεν ξέρω πως το λένε στη Γαλλία, αλλά στο χωριό μου, όταν “σταθεροποιείς” μια χώρα που έχει χούντα, πάει να πει οτι στηρίζεις τη χούντα…