Αρχείο για Ιουλίου 2011

Πραγματικό έλλειμα, στημένα διλήμματα και οικονομικές αλχημείες

Μου τουιτάρουν σήμερα αυτό το άρθρο του TaxPayerGR με τον πιασάρικο τίτλο «Πρωτογενές Έλλειμμα €33 εκατομύρια κάθε μέρα» (ή πάνω από 1 εκ. ευρώ την ώρα όπως λέει και μέσα στο ποστ). Ο τίτλος θυμίζει λίγο τις διαφημίσεις τύπου «αποκτήστε home cinema με 2 ευρώ τη μέρα». Τα 60 ευρώ το μήνα είναι λιγότερο εντυπωσιακά από τα 2 ευρώ τη μέρα, όπως λιγότερο εντυπωσιακό φαίνεται θα ήταν τα 12 δισ. το χρόνο. Ακολουθεί κι ένα -και καλά αφοπλιστικό- πινακάκι με τίτλο «ποια έξοδα θα κόβατε», «ποια έσοδα θα αυξάνατε».

Μόνο που τα έσοδα είναι κατηγοριοποιημένα μόνο σε «άμεσους φόρους» και «έμμεσους φόρους». Δύσκολο το δίλημμα κι εκεί ποντάρουν οι υποστηρικτές του μνημονίου και του νεοφιλελευθερισμού. Γιατί δεν υπάρχει μόνο η γενική επιλογή του «αυξάνουμε τους φόρους», που υποκρύπτει οτι τους αυξάνουμε για όλον τον κόσμο, αλλά πολλές επιλογές αύξησης των φορολογικών εσόδων χωρίς επιβάρυνση των κατώτερων οικονομικών στρωμάτων που ήδη έχουν ξεπεράσει τα όριά τους. Είναι κάπως πιο εύκολη η επιλογή όταν π.χ. έχεις απαντήσεις τύπου «αύξηση του φόρου για τα εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ/χρόνο», ή «φορολόγηση των καταθέσεων που βρίσκονται στο εξωτερικό» ή «άμεση πρόσληψη των δισ. που χρωστάνε οι μεγαλοοφειλέτες στο δημόσιο». Αλλά εκεί είναι όλο το κόλπο, στο να βάλεις το γενικόλογο και άνευ πραγματικής ουσίας δίλημμα «θέλετε φόρους ή μείωση των δαπανών;».

Πώς όμως βγήκαν αυτά τα 12 δισ. το χρόνο ως πραγματικό έλλειμα; Βγήκαν λέει μετά από πολύ κόπο, από τον προϋπολογισμό του 2011. Από αυτόν τον προϋπολογισμό; Οκ, δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά υποτίθεται οτι είναι αυτοί που τον ετοίμασαν. Στην εισηγητική έκθεση, σελ. 27, το πρωτογενές έλειμμα για το 2010 ήταν 7,7 δισ (21 εκ. ευρώ τη μέρα για τους φίλους μας τους νεοφιλελεύθερους) ενώ η πρόβλεψη για το 2011 είναι 1.7 δισ. ευρώ (4.6 εκ. ευρώ τη μέρα για τους φίλους). Αλλά και στη σελ.58 με τις κάπως αναλυτικότερες δαπάνες/έσοδα, δε βλέπουμε κάτι διαφορετικό, πέραν του οτι τα εξοπλιστικά προγράμματα είναι 1.6 δισ., άρα κόβοντας τις αγορές όπλων για του χρόνου ερχόμαστε σε σχεδόν μηδενικό πρωτογενές έλειμμα, χωρίς να χρειαστεί καν να μπει χέρι στα πολύ μεγάλα εισοδήματα, τους μεγαλοοφειλέτες και τη φοροδιαφυγή.

Επαναλαμβάνω, δεν είμαι οικονομολόγος, οπότε μπορεί να έχω κάποιο λάθος στη μεθοδολογία μου, αλλά αν είναι έτσι τουλάχιστον να διορθώσουμε και την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού, γιατί κινδυνεύει η κυβέρνηση  να μην πιάσει τους στόχους και φέτος και θα είναι κρίμα. Σε κάθε περίπτωση το γενικόλογο δίλημμα «περισσότεροι φόροι ή λιγότερες δαπάνες» εξακολουθεί να είναι τρομερά απλοϊκό, στα όρια του προκλητικού. Δαπάνη είναι και τα 1.6 δισ. τα οποία δανειστήκαμε για να τα επιστρέψουμε στους δανειστές μας μέσω αγορών του πολεμικού τους στοκ, φορολογία είναι και ο φόρος στις καταθέσεις του εξωτερικού, τα ελικόπτερα και τις πισίνες.

Υ.Γ.1: Επίσης στο -καθόλου λαϊκιστικο- του σε πόσους μισθούς αναλογεί το έλειμμα 12 δισ. ευρώ, θα μπορούσατε να είχατε προσαρμόσει τις μειώσεις 30-40% στους μισθούς από τα νούμερα του 2008 που χρησιμοποιήσατε.

Υ.Γ.2: Το άγχος για να μην φανούμε «μπαταχτσήδες» στους δανειστές μας στους οποίους έχουμε πληρώσει τα τελευταία 20 χρόνια 513 δισ. ευρώ, δηλαδή 2 φορές το εξωτερικό μας χρέος δεν το καταλαβαίνω. Εμ μας έχουνε γδύσει οι τοκογλύφεοι, εμ είμαστε και ηθικά υπόλογοι;

Advertisements

8 Σχόλια

Πάσχο, στην ελεύθερη αγορά ούτε καφέδες δε θα φερνες

Τις περισσότερες μέρες ξυπνάω στραβωμένος. Σήμερα όμως -τελευταία μέρα στην πόλη- ξύπνησα με σχετικά κέφια. Κάτι τέτοιες σπάνιες μέρες, μπαίνω να διαβάσω και την Καθημερινή. Έτσι να χω κάτι να σκέφτομαι στις διακοπές (οι φαντάσιώσεις μου είναι κάπως νουάρ το καλοκαίρι).

Πέφτω σήμερα πάνω σε ένα άρθρο του αγαπημένου μου Πάσχου Μανδραβέλη. Τιτλοφορείται «η αποτυχία των ελληνικών ΑΕΙ» και είναι ένα απ τα συνηθισμένα άρθρα του συγκεκριμένου τύπου, που στερείται ουσίας αλλά βρίθει φτηνού συναισθηματισμού. Για τους συντηρητικούς πανεπιστημιακους που αντιδράνε σε ότι καινούριο και τα γνωστά. Συνήθως για να καταφέρω να φτάσω μέχρι το τέλος των άρθρων του Πάσχου, κάνω αυτό το παιχνίδι στο μυαλό μου όπου προσπαθώ αντιστρέφοντας μερικές λέξεις να δώσω το αντίθετο νόημα. Π.χ. μπορεί κανείς να γράψει οτι «απέναντι στις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις από τις δυνάμεις της Συντήρησης και του Σκοταδισμού, ευτυχώς στέκονται αυτοί οι πανεπιστημιακοί και προασπίζουν τον προοδευτικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης», αλλά δεν έχει νόημα να γίνεις Πάσχος.

Και σε μια πρόταση σκαλώνω. Τη διαβάζω, την ξαναδιαβάζω. Ρε λες; Ρε μήπως έχει δίκιο ο Πάσχος και τα τρώμε μαζί τόσα χρόνια; Γράφει λοιπόν: «Η Ελλάδα ξοδεύει (ως ποσοστό του ΑΕΠ) περισσότερα χρήματα για την ανώτατη εκπαίδευση απ’ ό, τι οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΟΟΣΑ.». Στην αρχή κολλάω γιατί δεν έχω δει το ανώτατη (είμαι στη 2η γουλιά καφέ ακόμα). Εντάξει, το γκουκλισμα εκεί είναι εύκολο, η ελλάδα συνολικά για την εκπαίδευση το 2002 ήταν 83η. Το 2005 που είναι τα επόμενα στοιχεία που μπορεί να βρει κανείς ολοκληρωμένα για όλες τις χώρες είναι ακόμα χειρότερα, αλλά επειδή γουστάρω χάρτες, πάρτε αυτό να τελειώνουμε.

Οκ λοιπόν ξανασκέφτομαι. Ανώτατη εκπαίδευση λέει ο Πάσχος, τον αδίκησα. Παύση. Σκέφτομαι. Γκουγκλίζω (γκουγκλάρω, όπως με διορθώνουν και οι βόρειοι φίλοι μου). Ρε γμτ, πάλι δε βγαίνει. Με τα πιο πρόσφατα στοιχεία (του 2005) που βρίσκω η ελλάδα πάλι δεν είναι πρώτη. Είναι βέβαια κι αυτό το «από άλλη χώρα του ΟΟΣΑ» που με προβληματίζει. Οπότε πάω μια βόλτα στη wikipedia, και βλέπω τα μέλη του ΟΟΣΑ. 34 είναι όλα κι όλα. Σκέφτομαι μέσα μου, «πονηρή αλεπού ο Πάσχος» (εντάξει δεν σκέφτομαι με τόσο κλισέ ατάκες πάντα, μόνο όταν διαβάζω Καθημερινή) έβαλε μόνο τα μέλη του ΟΟΣΑ για να μπορεί να πει οτι η ελλάδα είναι 1η στα έξοδα. Πάω πίσω λοιπόν στο site της unesco που χει ωραία φίλτρα για τα στατιστικά στοιχεία, και ξανακοιτάζω τον πίνακα. Το 2005 (έκτοτε συρρικνώθηκαν ακόμα περισσότερο τα έξοδα για την ανώτατη παιδεία στην ελλάδα), η Ελλάδα έδινε λιγότερα από τις: Ελβετία, Σουηδία, Δανία, Λευκορωσία, Ουκρανία, Φινλανδία, Μπαρμπέιντος, Τυνησία, Λεσότο και Κούβα. Από αυτές, μέλη του ΟΟΣΑ είναι η Ελβετία, η Σουηδία, η Δανία και η Φινλανδία.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ ακόμα και με τη λαϊκιστικη ακροβασία που κάνει με το να επιλέξει μόνο τις χώρες του ΟΟΣΑ (στις οποίες δεν είναι καν όλες οι χώρες της Ε.Ε.) ο Πάσχος λέει ψέμματα.Έχει μόλις ένα στοιχείο σε ολόκληρο το άρθρο κι αυτό είναι πλαστό. Αν αυτή η ονείρωξη της ελεύθερης αγοράς που λειτουργεί με όρους ανταγωνιστικότητας και αξιοκρατίας, μπορούσε ποτέ να γίνει πραγματικότητα και οι εφημερίδες δεν εξυπηρετούσανε τα επιχειρηματικά συμφέροντα των κατασκευαστικών και εφοπλιστών ιδιοκτητών τους, αρθρογράφοι σαν τον Πάσχο ούτε καφέδες δεν θα φέρνανε.

Υ.Γ.1: Ιδού και τα στοιχεία από το site της unesco για το 2005:

Υ,Γ.2: Όσο για το υπόλοιπο μισό του επιχειρήματος, οτι «Παρά τη μεγάλη αυτή δαπάνη, πανηγυρίζουμε αν ένα εγχώριο ίδρυμα καταφέρει να μπει στους καταλόγους των 500 καλύτερων ΑΕΙ του κόσμου», η ελλάδα έχει 5 πανεπιστήμια στη λίστα με τα καλύτερα 500 (το πώς βγαίνει η λίστα και το πώς είναι η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι άλλη μεγάλη συζήτηση, άσχετη με τα ψέμματα του Πάσχου).

Υ.Γ.3: Μακάρι να είμασταν πρώτοι στα έξοδα για την παιδεία παγκοσμίως εδώ που τα λέμε. Από το να είμαστε πρώτοι στις αγορές όπλων(μίζες) και στην αστυνόμευση(ΜΑΤ) καλύτερα να τα σκορπούσαμε στην παιδεία.

13 Σχόλια

Μα γιατί κάποιος να θέλει τη Χρεωκοπία της χώρας;

Η λέξη χρεωκοπία αντανακλαστικά εκλαμβάνεται ως αποτυχία, πάτος του βαρελιού και καταστροφή. Αυτό ως ένα βαθμό ίσως να οφείλεται και στη διπλή σημασία της λέξης:

χρεωκοπία κ. χρεοκοπίο (η) [μτγν.] |χρεωκοπιών| 1. η αδυναμία πληρωμής των χρεών (ατόμου ή εταιρείας), επειδή οι οφειλές προς τους πιστωτές υπερβαίνουν τα οικονομικά διαθέσιμα ΣΥΝ. πτώχευση 2. (μτφ.) η αποτυχία στην επίτευξη ενός στόχου: η εκπαιδευτική πολιτική οδηγείται σε – || η – των πολιτικών συστημάτων || η – μιας θεωρίας. χρεωκόπος κ. χρεοκόπος (ο) [μτγν.].
ΛΝΕΓ

Έχει όμως κάποιο νόημα το δίλημα της κυβέρνησης (και της αντιπολίτευσης εν μέρει με ΛΑΟΣ και ΝΔ) χρεωκοπία ή μεσοπρόθεσμο; Και τελικά για ποιον; Ας δούμε λίγο τα οικονομικά στοιχεία, σύμφωνα με τη Eurostat:

History of government debt and deficit (1999-present)
Source: Eurostat
2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011
(pred)
2012
(pred)
€ billion 151.9 159.2 168 183.2 195.4 224.2 239.4 262.3 298.7 328.6
% GDP 103.7 101.7 97.4 98.6 100 106.1 105.4 110.7 127.1 142.8 157.7 166.1
GDP growth 4.2 3.4 5.9 4.4 2.3 5.2 4.3 1.0 –2.0 –4.5 –3.5 1.1
Deficit 4.5 –4.8 –5.6 –7.5 –5.2 –5.7 –6.4 –9.8 –15.4 –10.5 –9.5 –9.3

Το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας το 2007 ήταν στο 105.4% του ΑΕΠ και το έλλειμμα ήταν στο 6.4%. Το 2008 το εξωτερικό χρέος ανεβαίνει στο 110.7% και το έλλειμμα φτάνει το 9.8%. Ξεκινάει η καραμέλα της χρεωκοπίας και δια την αποφυγήν της, μας φοριέται το μνημόνιο το οποίο υποτίθεται θα μας κόψει, θα μας ράψει και θα είμαστε γαμπροί σε μερικά χρονάκια για έξοδο στις αγορές και νέα δανεικά. Στo τέλος του 2009, το χρέος εκτοξεύεται στο 127.1% και το έλλειμμα φτάνει το 15.4%. Την επόμενη χρονιά το εξωτερικό χρέος φτάνει το 142.8% και το έλλειμμα κρατάει γερά στο 10.5% (έξω από κάθε προγραμματισμένο στόχο).

Οι προβλεπόμενοι στόχοι λένε οτι το εξωτερικό χρέος το 2012 θα φτάσει το 166.1% (το οποίο προυποθέτει αύξηση του ΑΕΠ για το 2012 και άλλα αστεία). Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Τελικά, πιστεύει κανείς οτι είμασταν στα πρόθυρα χρεωκοπίας και κανείς δε βρισκόταν να μας δανείσει με χρέος στο 105% του ΑΕΠ και έλλειμμα στο 6.4% και δεν θα χρεωκοπήσουμε με χρέος (τουλάχιστον) 166% και διψήφιο έλλειμμα; Είναι δυνατόν να αποπληρωθούν -όχι τα χρέη- οι τόκοι αυτοί χωρίς νέα ελλείμματα και νέο δανεισμό; Υπάρχει κάποιος που δεν βλέπει το προφανές; Οτι θα οδηγηθούμε σε χρεωκοπία/αναδιάρθρωση/κατάρρευση/κάτι άλλο χειρότερο; Ούτε καν ο Πάσχος δεν πρέπει να το πιστεύει.

160% εξωτερικό χρέος με τόκο 5% (ναι, θα θελες) σημαίνει 8% του ΑΕΠ σε τόκους. Οι επίσημες προβλέψεις λένε για 9% του ΑΕΠ για το 2011. Αυτό σημαίνει πραγματικό έλλειμμα (χωρίς τους τόκους) 1-1.5%. Κι αυτές είναι οι αισιόδοξες δικές μου πρόχειρες εκτιμήσεις που αφορούν μόνο τους τόκους και όχι τα ομόλογα που λήγουν. Οι επίσημες εκτιμήσεις δείχνουν ότι από τα 223.9 δις ακαθάριστα εθνικά έσοδα που είχαμε το 2010 και από τη μείωση της τάξης του 3.5% που προβλέπεται για το 2011, θα έχουμε έσοδα γύρω στα 215 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Υφυπουργού, θα πληρώσουμε 63.6 δισ. ευρώ για αποπληρωμή τόκων και χρεών. Περίπου 30% του ΑΕΠ δηλαδή.

Θα μου πεις, τότε για ποιο λόγο γίνονται όλα αυτά; Μας δανείζουν ενώ γνωρίζουν οτι δεν θα τα πάρουν πίσω; Σαφώς. Όλο το παιχνίδι περιστρέφεται γύρω από το lobbying των τραπεζών και των ασφαλιστικών. Πρέπει πάση θυσία τα ομόλογα και τα ασφάλιστρα χρέους (CDS) να μετακυλιστούν από τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές σταδιακά πίσω στο ελληνικό, αλλά και εν μέρει στα ευρωπαϊκά κράτη. Γι αυτό και το άγχος να μην γίνει κάποιο «πιστωτικό γεγονός» που θα σημάνει την ενεργοποίηση των ασφαλίστρων πριν τα ξεφορτωθούνε. Για εμάς (τους πολίτες), δε σημαίνει τίποτα απολύτως ένα πιστωτικό γεγονός, είτε βαφτιστεί αδυναμία πληρωμών, είτε μερική, επιλεκτική ή ολική χρεωκοπία. Για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, σημαίνει οτι οι φίλοι τους, οι τράπεζες, οι κατασκευαστικές και οι μεγαλοεκδότες που τους στηρίζουν θα χάσουν κάποια απ τα χρήματά τους. Και γι αυτό, τα συμφέροντά μας συγκρούονται.

Για τους 1.200.000 ανέργους η χρεωκοπία δεν έχει έρθει ήδη; Τα 2.8 εκατομμύρια φτωχοί (που θα αυξηθούν κι άλλο φέτος και στα επόμενα χρόνια) δεν έχουν ήδη χρεωκοπήσει; Ή μήπως οι μειώσεις 30 και 40% σε μισθούς και συντάξεις που γίνανε τα τελευταία 2 χρόνια επηρρεάζουν κάποιους άλλους πέρα από τον ελληνικό λαό; Όλα τα μέτρα από το μνημόνιο και μετά, χρεωκοπούν τον ελληνικό λαό για να σώσουν από τη χασούρα τις ελληνικές, γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που τόσα χρόνια αγόραζαν ασφάλιστρα ποντάροντας στο ρίσκο κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας.

Τα τελευταία 20 χρόνια, οι δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους στην ελλάδα ήταν συνολικά 513 δισ. ευρώ. Το εξωτερικό χρέος δηλαδή, έχει αποπληρωθεί ήδη 2 φορές μέσω τον τόκων. Τα υπέργοκα χρέη της ελλάδας, της ισπανίας, της πορτογαλλίας και ακόμη περισσότερο των «αναπτυσσόμενων» χωρών είναι δουλεία ολόκληρων κρατών προς τις τράπεζες και 3-4 οικονομικές υπερδυνάμεις.

Γι αυτό το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε την άρνηση του χρέους. Αυτή θα γίνει αργά η γρήγορα είτε μερικώς, είτε ολικώς. Το ερώτημα είναι πότε θα γίνει και ποιοι θα χάσουν μέχρι τότε. Το ερώτημα είναι πότε θα ξεσηκωθούμε να τους πετάξουμε από πάνω και να αρνηθούμε το χρέος (που έχουμε ήδη πληρώσει) ως λαός.

Σχολιάστε

Να τελειώνουμε επιτέλους με τη μειοψηφική βία και τους προπηλακισμούς

Φτάνει. Δεν πάει άλλο. Η χώρα κινδυνεύει με χρεωκοπία υπό το βάρος μιας μικρής μειοψηφίας που ηγεμονεύει στην πολιτική σκηνή, στους δρόμους και στις διαδηλώσεις. Πρέπει επιτέλους, η σιωπηρή πλειοψηφία αυτής της χώρας -όλοι εμείς δηλαδή οι συνετοί άνθρωποι- να μιλήσουμε ψύχραιμα, χωρίς να καταφεύγουμε σε πολιτικές ακρότητες και σε δημοκρατικές αποκλίσεις. Δεν γίνεται αυτή η κοινωνία να πάει μπροστά αποφεύγοντας το γκρεμο, αν δεν επικρατήσει πολιτική ψυχραιμία και αν δεν προστατευτεί η Δημοκρατία μας.

Τους τελευταίους μήνες, παρατηρείται μια ένταση της πολιτικής βίας που οργανώνεται και στηρίζεται από συγκεκριμένα τμήματα του πολιτικού κόσμου, αλλά και από μερίδα του τύπου και των δημοσιογράφων. Είναι καθήκον όλων μας να προασπίσουμε τη δημοκρατία και την ευημερία του τόπου και της κοινωνίας. Δε μπορούμε να επιτρέψουμε σ’ αυτήν τη μειοψηφία να προπηλακίζει ανθρώπους, να καταργεί θεσμούς και τελικά να στρέφεται ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία και τις αξίες της.

Δυστυχώς, οι ειρηνικές, πολιτισμένες φωνές μας δεν φτάνουν πια για να απαντήσουν σε αυτό το κρεσέντο λαϊκισμού, επιθέσεων και βίας που οργανώνονται από ανθρώπους που στόχο τους έχουν την κατάλυση της δημοκρατίας και την αρπαγή της εξουσίας από τον ελληνικό λαό.

Δε μπορεί η μειοψηφία του 10% να εκτρέπει το δημόσιο βίο και να διαλύει τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. Πρέπει όλοι εμείς οι λογικοί και μετριοπαθείς άνθρωποι να αντιταχθούμε πλέον και έμπρακτα σε όσους μας οδηγούν σε αυτήν την πολιτική κατηφόρα.

Είναι καθήκον μας, να αντιταχθούμε στην επίθεση που εξαπέλυσαν τον τελευταίο καιρό, μερικές εκατοντάδες άνθρωποι υπο τις οδηγίες μερικών δεκάδων πολιτικών που καθοδηγούνται από συγκεκριμένα διεθνή κέντρα εξουσίας. Πρέπει να αντιτάξουμε τη μαζική, πολιτική και αν χρειαστεί βίαια δημοκρατική μας παρουσία για να σταματήσουμε αυτά τα φαινόμενα.

Πρέπει να αμυνθούμε απέναντι στους δήθεν «προοδευτικούς» δημοσιογράφους που εξυπηρετούν σκοτεινά κέντρα εξουσίας και καταφεύγουν σε λαϊκιστικες ακρότητες για να στηρίξουν τη μειοψηφία των ανθρώπων που ηγεμονεύουν το πολιτικό σκηνικό τα τελευταία 30 χρόνια.

Στην επόμενη συγκέντρωση ή την επόμενη φορά που θα τους δούμε μπροστά μας στα αστικά κέντρα ή την επαρχία, πρέπει να προασπίσουμε έμπρακτα τη Δημοκρατία μας.

Φτάνει πια με τη μειοψηφική βία 200-250 βουλευτών και τους προπηλακισμούς μερικών χιλιάδων αστυνομικών απέναντι στην πλειοψηφία της κοινωνίας. Φτάνει πια με το λαϊκισμό μιας χούφτας δημοσιογράφων και εκδοτών που λόγω της αδυναμίας τους να εκφέρουν ψύχραιμο και ουσιαστικό πολιτικό λόγο καταφεύγουν σε χυδαίους πολιτικούς χαρακτηρισμούς.

Στην επόμενη εμφάνιση βουλευτή, στην επόμενη άσκηση βίας σε συγκέντρωση, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία μας, με κάθε μέσο και να μην την αφήσουμε έρμαιο στα χέρια μερικών χιλιάδων αντιδημοκρατικών πολιτών.

Ρίξε κι εσύ μια πέτρα (ή μια σφαλιάρα) για τη δημοκρατία. Μπορείς.

Σχολιάστε