Αρχείο για Ιουλίου 2012

Αν ο Μανδραβέλης μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, θα ήταν άνεργος

Ξέρω, ξέρω. Ποιος ασχολείται στις μέρες μας με τον Πάσχο; Έχει γίνει τόσες φορές ρεζίλι που κανείς πια δεν τον παίρνει στα σοβαρά. Και πώς να τον πάρει κανείς, όταν γράφει για τον Ζίζεκ (ο οποίος ψηφίστηκε εικοστός πέμπτος σε επιροή διανοητής σε Βρετανία και ΗΠΑ) οτι είναι σταρ της ποπ «διανόησης» (τα εισαγωγικά δικά του) κι οτι παραληρεί. Ποιος; Ο Πάσχος, που το μεγαλύτερό του πόνημα είναι το βιβλίο «ο πρώτος μου υπολογιστής».

Θα μου πεις, μην κρίνεις έναν άνθρωπο από τη βιβλιογραφία του και θα χεις δίκιο φίλε αναγνώστη. Ας τον κρίνω λοιπόν από το τελευταίο άρθρο που έπεσε στην αντίληψή μου (για κάποιο λόγο που δεν κατανοώ, αναδημοσιεύτηκε στο TVXS). Κάνοντας μια στροφή στη θεματολογία του, ο Πάσχος αυτή τη φορά δεν γράφει για την αριστερά, το συνδικαλισμό ή το ΣΥΡΙΖΑ που καταστρέφει τη χώρα, αλλά απαντά σε όσους τον κατηγορούν για στείρο αντιαριστερισμό και γόνιμο Μπομπολογλυφτισμό με μια θετική πρόταση για τις πόλεις. Υπό τον εμπνευσμένο τίτλο «Μια πρόταση για τις πόλεις».

Λίγο ως πολύ στο άρθρο του προσπαθεί να μας πείσει οτι είναι πολύ λογικό να εκλείψουν οι μικρές επιχειρήσεις, γιατί «Η ελληνική οικονομία δεν θα έχει ποτέ τα δανεικά ή το πλεόνασμα για να συντηρεί όλες αυτές τις μονοπρόσωπες, εμπορικές κατά κύριο λόγο, επιχειρήσεις.». Αγνοεί (;) ο Πάσχος βέβαια οτι η ελληνική οικονομία έχει σχεδόν μηδενικό πραγματικό έλλειμα κι οτι ούτως ή άλλως το αν θα έχεις MacDonalds και Public αντί για γυράδικα και Ταμκατζόγλου δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τα δανεικά.

Αλλά όλα αυτά είναι εκτιμήσεις. Ως γνωστόν, τα προβλήματα ξεκινάνε όταν ο Πάσχος ξεκινά να φέρνει επιχειρήματα. Κάτι που ορθώς δεν κάνει συνήθως γιατί όσες φορές το προσπάθησε έγινε ρεζίλι. Ξεκινά λοιπόν ο Πάσχος λέγοντας οτι η ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας -ο οικοδομικός κλάδος- δεν θα ξαναδεί ποτέ τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος. Ο λόγος; «Δεν απομένουν πλέον και πολλοί χώροι για να χτίσουμε». Ο λόγος λοιπόν που δεν χτίζονται σήμερα σπίτια, είναι γιατί δεν έχουμε πού να τα χτίσουμε. Όσοι πιστεύατε οτι η κρίση στις κατασκευές οφείλεται στην οικονομική κρίση, στην αφαίμαξη των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων και στο οτι μετακινήθηκε ένα σημαντικό κομάτι του πλούτου από τους πολίτες στις τράπεζες (οι οποίες ούτε ως δάνεια δεν τα δίνουν πίσω) είσαστε γελασμένοι. Το πρόβλημα σύμφωνα με τον Πάσχο είναι οτι δεν υπάρχουν οικόπεδα. Και πώς αποδεικνύεται αυτό; Να ορίστε: «είχαν φτάσει τα καινούργια διαμερίσματα στην Κυψέλη να κοστίζουν όσο στο Μανχάταν».

Ο Πάσχος ή δεν έχει πάει ποτέ στο Μανχάταν, ή δεν έχει πατήσει το πόδι του στην Κυψέλη. Κατά πάσα πιθανότητα και τα δύο. Η αλήθεια είναι οτι οι τιμές στο Μανχάταν πέφτουν τα τελευταία χρόνια, αφού η στεγαστική κρίση έχει χτυπήσει και την καρδιά του καπιταλισμού. Σύμφωνα με το CNN, η μέση τιμή πώλησης για ένα απλό διαμέρισμα στο Μανχάταν σύμφωνα με τρία μεσιτικά γραφεία, κυμαίνεται από 800 έως 850 χιλιάδες δολλάρια. Ας πούμε περίπου 700 χιλιάδες ευρώ. Κι αυτό μετά την πτώση των τιμών. Γιατί ας πούμε το 2010 και αν δούμε τις τιμές μόνο των διαμερισμάτων (χωρίς τα co-ops), η μέση τιμή ήταν κοντά στο 1 εκατομμύριο δολλάρια. Από το 2005 και μετά, η μέση τιμή για ένα διαμέρισμα κυμάνθηκε από 900.000 μέχρι 1.2 εκατομμύρια δολλάρια. Περίπου 800.000 ευρώ δηλαδή. Και δε μιλάμε για νέα διαμερίσματα, ούτε για μεγάλα. Μιλάμε για το μέσο όρο όλων των διαμερισμάτων, που στην πλειοψηφία τους στο Μανχάταν δεν είναι ούτε καινούρια ούτε μεγάλα.

Ο Μανδραβέλης ισχυρίζεται δηλαδή, πως πριν μερικά χρόνια το μέσο διαμέρισμα (καινούριο ή παλιό) στην Κυψέλη κόστιζε 800 χιλιάδες ευρώ. Δύο πιθανότητες μπορώ να σκεφτώ. Ή βγάζει νούμερα απ το μυαλό του όπως συνηθίζει, ή κάποιος μεσίτης τον έπιασε πολύ βλάκα και του πούλησε ολοκαίνουριο δυάρι στην Κυψέλη για 1 εκατομμύριο ευρώ. Τα θεωρώ ισοπίθανα σενάρια.

Ποιά είναι η πρόταση λοιπόν του Πάσχου για τους μικροϊδιοκτήτες; Να μετατρέψουν τους χώρους σε κλειστά γκαράζ. Για τα «διάσπαρτα κατασήματα των 30-50 τ.μ.», η λύση είναι να γίνουν γκαράζ. Κλειστά. Για τα οποία θα πληρώνει χαράτσι 300 ευρώ το χρόνο και φόρο επιτηδεύματος άλλα 500. Χωρίς το φόρο εισοδήματος, ακινήτων κτλ. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, μάλλον δεν ξέρει πόσος χώρος είναι το ένα τετραγωνικό. Γιατί ένα γκαράζ 30 τετραγωνικών χωράει 2 αυτοκίνητα, με μεγάλη δυσκολία τρία. Αν η νεοφιλελεύθερη «διανόηση» στην ελλάδα αποτελείται από αρθογράφους σαν τον Πάσχο, δεν είναι να απορείς που με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική πάμε για φούντο.

3 Σχόλια