Archive for category Δημοκρατία

Όταν οι δημοκράτες γράφουν (κατά βάθος) κρυφοχουντικά άρθρα (μια απαντηση στον Άρη Δημοκίδη)

Με τον Άρη Δημοκίδη έχω μια σχέση (μόνος μου, αυτός δεν το ξέρει) μίσους-αγάπης. Μερικά από τα κείμενα που γράφει (ή αναδημοσιεύει) θα θελα να τα χω γράψει εγώ, τα υπόλοιπα μου ανεβάζουν την πίεση (πράγμα καλό γιατί είμαι λίγο υποτασικός).  Να για παράδειγμα εδώ με την Κανέλλη έγραψε πολλά από αυτά που θα ήθελα κι εγώ να γράψω. Το σημερινό bits and pieces όμως με έβγαλε απ τα ρούχα μου.

Έχει τίτλο »Την αναγνωρίζετε; Είναι η περίφημη Άμεση Δημοκρατία, με την οποία μας είχατε πρήξει ορισμένοι», ατάκα την οποία είπε κάποιος Θέμος Σταφυλάκης τον οποίο και δε γνωρίζω, αλλά μίλησα με το γκουκγλ και μου είπε πως γράφει στο Βήμα  έγραφε στο Βήμα πριν 12 χρόνια (ο καθένας μιλάει με το θεό του, υπάρχει κανένα πρόβλημα; ). Αφορμή για την ατάκα, είναι η απόφαση της συνέλευσης γονέων και κηδεμόνων 2 δημοτικών σχολείων του Χαλανδρίου να μη δεχτούν παιδιά Ρομά στο σχολείο φέτος.

Η λογική έχει πάνω κάτω ως εξής: Άμεση δημοκρατία δεν θέλατε εσείς οι «αγανακτισμένοι»; Να, ορίστε κι αυτοί με άμεση δημοκρατία αποφάσισαν να διώξουν τα παιδιά των Ρομά απ τα σχολεία.  Άρα η άμεση δημοκρατία είναι λάθος.

Ορίστε το βασικό μέρος της επιχειρηματολογίας του:

Όχι πως η δημοκρατία η τωρινή δεν χρειάζεται γιγάντιο λίφτινγκ,αλλά πάντα απορούσα με την αισιοδοξία όλων πως η «άμεση δημοκρατία» θα έφερνε πάντα τα αποτελέσματα που ήθελαν. Σα να μη γνώριζαν πως με τέτοιες συνθήκες θα έβγαινε -δυστυχώς- ο χειρότερος εαυτός των ανθρώπων. Σα να μη φαντάζονταν πως αν ο λαός αφεθεί τελείωςελεύθερος, χωρίς πολιτικά ορθούς φραγμούς ή δεσμευτικούς νόμους, και μπορεί να αποφασίζει για τα πάντα είναι έτοιμος να πάρει τις πιο σκληρές, εγωιστικές αποφάσεις. Η άμεση δημοκρατία (με κάποιους κανόνες βέβαια) σε έναν λαό με παιδεία και καλλιέργεια -πχ. στους Αρχαίους Έλληνες- μπορεί να δουλέψει και να είναι ευεργετική – ως μελλοντικός στόχος είναι χρήσιμος. Σήμερα όμως, χωρίς παιδεία και με έναν λαό έτοιμο να φάει ο ένας τις σάρκες του άλλου;

Απ’ το «δεν θέλουμε Ρομά ή ξένους στα σχολεία μας», μέχρι το «να μη γίνει σε καμία περιοχή ο ΧΥΤΑ», κι απ’ το «να μην παίζεται καμία παράσταση ή ταινία με την οποία δε συμφωνούμε» μέχρι πχ. το «απαγορεύονται οι αμβλώσεις, επιστρέφει η θανατική ποινή», ό,τι μπορεί για οποιοδήποτε λόγο να γίνει δημοφιλές -και χωρίς καμία λογική- θα γίνεται νόμος. (Προχτές ένας φίλος αναρχικός μου είπε ότι αν σ’ αυτή τη φάση γινόταν όλα όπως τα ήθελε, φοβόταν ότι τελικά θα αποφάσιζε η χρυσαυγίτικη πλειοψηφία τα χειρότερα των μέτρων…)

Ο δρόμος προς στην κόλαση είναι φτιαγμένος με τις καλύτερες των υποθέσεων απ ότι φαίνεται. Πρώτη λάθος υπόθεση πως η άποψή «όλων» είναι πως η «άμεση δημοκρατία» θα έφερνε πάντα τα αποτελέσματα που θέλουμε (εμείς οι προοδευτικοί υποθέτω εννοεί). Δεύτερη, πως επειδή ένας σύλλογος γονέων και κηδεμόνων πήρε μια ρατσιστική απόφαση, όλοι είναι έτοιμοι να φάνε ο ένας τον άλλον και να σκουπίσουν τα αίματα από το πηγούνι τους με τα σκαλπ οκτάχρονων παρθένων. Τρίτη, πως τα ανθρώπινα δικαιώματα παύουν να ισχύουν όταν έχεις άμεση δημοκρατία. Τέταρτη, πως αν είχαμε άμεση δημοκρατία, θα επέστρεφε η θανατική ποινή, θα απαγορευόντουσαν οι αμβλώσεις και πως ότι ήταν δημοφιλές θα γινόταν νόμος.

Προφανώς υπάρχει άγνοια για το πώς πολλοί από εμάς ορίζουμε την άμεση δημοκρατία. Ο Δημοκίδης προφανώς φαντάζεται λιντσαρίσματα, επιστροφή στη ζούγκλα, λαϊκά δικαστήρια και δεν ξέρω τι. Είναι κρίμα που δεν έχει φροντίσει να διαβάσει κοινωνική θεωρία -τουλάχιστον γύρω από τις προτάσεις για την άμεση δημοκρατία- αλλά θα έχει σίγουρα ο αναρχικός φίλος του κάποια βιβλία να του δανείσει. Εναλλακτικά, υπάρχει και η Wikipedia. Στην τελική, ας διαβάσει και λίγο Καστοριάδη αν και είναι πασέ.

Ο πυρήνας του προβλήματος όμως δεν είναι οι υποθέσεις που κάνει για τους γύρω του (εμάς που είμαστε υπέρ της άμεσης δημοκρατίας), αλλά οι υποθέσεις για τη στατικότητα της κοινωνίας. Η άποψη, πως το σύστημα αποφάσεων δεν επηρεάζει τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Πως δεν παίζει ρόλο το σύστημα αντιπροσώπευσης και η έλλειψη ευθύνης για τις ατομικές μας αποφάσεις  που παράγει λαϊκισμό, ωχαδερφισμό και εκ του ασφαλούς συντηρητισμό. Πως δεν είναι αυτό που μετατρέπει τις αποφάσεις μιας κοινωνίας σε μαραθώνιους δημοτικότητας και διαχείρισης πολιτικού κόστους από εκλεγμένους αντιπροσώπους. Πως στην τελική, το να έχει ο καθένας μας προσωπικά την ευθύνη των αποφάσεων μιας ολόκληρης κοινωνίας και όχι την ευθύνη της ανάθεσης ανά τετραετία στο «μη-χείρον» δεν θα μας κάνει πιο υπεύθυνους.

Ακόμα περισσότερο με κάποιο μαγικό τρόπο υποθέτει πως το σημερινό σύστημα, παρ όλα τα προβλήματά του θα παίρνει καλύτερες αποφάσεις από το να αποφασίζουν οι πολίτες για τον εαυτό τους.  Στην πράξη βέβαια, το παρόν πολιτικό σύστημα έχει πάρει ουκ ολίγες ρατσιστικές αποφάσεις ή αποφάσεις που καταργούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα (το δικαίωμα στη στέγαση, στην υγεία, στην παιδεία, στη σίτιση). Γι αυτά, με κάποιον ακόμα πιο μαγικό τρόπο δεν ευθύνεται το σύστημα λήψης αποφάσεων. Αλλά για τους γονείς στο χαλάνδρι οφείλεται προφανώς η άμεση δημοκρατία. Δυο μέτρα και περίπου 1536 σταθμά.  Όταν το κράτος έβγαλε στη δημοσιότητα ονόματα οροθετικών, είδαμε πώς η κοινοβουλευτική δημοκρατία εγγυήθηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Λυπάμαι, αλλά η Άμεση Δημοκρατία που περιγράφεις, δεν είναι καθόλου άμεση και ακόμα λιγότερο δημοκρατία. Είναι η επικράτηση της λογικής του (νεο)φιλελεύθερου ατομισμού που ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του και όλοι μαζί αποφασίζουν ποιον θα σφάξουν για να ευημερήσουν. Όπου δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και καθολική εκπαίδευση, υπάρχει μόνο η κοινωνία-ζούγκλα στην οποία ο καθένας κοιτάζει το προσωπικό του συμφέρον και το εκφράζουν στις συνάξεις της φυλής τους. Αλλά άμεση δημοκρατία δεν είναι αυτό. Άμεση δημοκρατία δεν είναι καν ένα ολοκληρωμένο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Είναι απλά η αλλαγή του τρόπου λήψης αποφάσεων σε κάτι το κατά τι δημοκρατικότερο.

Είναι ο τρόπος να σταματήσουμε να μεταθέτουμε τις ευθύνες στους «κακούς πολιτικούς» και να αναλάβει ο καθένας τις δικές του. Όχι μια φορά στα τέσσερα χρόνια, αλλά καθημερινά. Να καταλάβει ο καθένας μας πως όταν στέλνεις στρατό στο Αφγανιστάν, να περιμένεις ένα κύμα φτωχών ανθρώπων να έρθει στη χώρα σου. Και πως αυτό, δεν είναι μια κακή απόφαση κάποιου μαλάκα πολιτικού, αλλά η δικιά σου μαλακισμένη απόφαση. Στην τελική, η άμεση δημοκρατία είναι ένας τρόπος απλά να μειώσουμε τις υπερεξουσίες σε μια κοινωνία. Δεν είναι καμία μαγική λύση για όλα τα προβλήματα του πλανήτη. Δεν είναι η κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι ένας τρόπος να διαφυλαχθούν.

Που οδηγεί λοιπόν η λογική του Δημοκίδη; Σε μια ελίτ (διανοουμένων; προοδευτικών; αρθρογράφων;) η οποία ξέρει το καλό όλων και πρέπει να παίρνει τις αποφάσεις ερήμην των υπολοίπων υπανάπτυκτων, χαζών και κακών ανθρώπων; Που θα επιβάλλει την προοδευτικότητά της (ή έστω τα ανθρώπινα δικαιώματα βρε αδερφέ) στην πλέμπα; Γιατί αν αυτός είναι ο ρόλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τότε είναι σαφώς ένα ανεπαρκές σύστημα. Αυτήν τη στιγμή τα ανθρώπινα δικαιώματα καταργούνται ένα ένα από μια εκλεγμένη κυβέρνηση και οι νεοναζί παίρνουν 13% στην πρόθεση ψήφου.  Ένα πολύ πιο επαρκές πολιτικό σύστημα – αν συνεχίσω το συλλογισμό Δημοκίδη- είναι μια χούντα προοδευτικών. Να αναλάβει επιτέλους μια φωτεινή ηγεσία με το στρατό, να επιβάλλει αυτά που οι υπανάπτυκτοι έλληνες δε μπορούν να κατανοήσουν και θέλουν να φάνε ο ένας τη σάρκα του άλλου. Και όταν αυτή η ηγεσία κρίνει πως είμαστε έτοιμοι, να περάσουμε τότε στην άμεση δημοκρατία. Εννοείται φυσικά πως αυτή η ηγεσία θα είναι τόσο φωτισμένη που θα παραδώσει οικειοθελώς την εξουσία της, όπως συμβαίνει πάντοτε ιστορικά στους ανθρώπους που συγκέντρωσαν υπερεξουσίες πάνω τους.

Υ.Γ. Για να προλάβω κάποιες παρεξηγήσεις, όχι δεν θεωρώ πως ο Δημοκίδης είναι κρυφοχουντικός. Θεωρώ πως έγραψε ένα αδικαιολόγητα εμπαθές άρθρο για την άμεση δημοκρατία και τους υποστηρικτές της και πως ο πυρήνας του συλλογισμού του είναι προβληματικός, μεταξύ άλλων και γιατί αν επεκταθεί οδηγεί σε φιλοχουντικά συμπεράσματα.

Υ.Γ.2: Θεωρώ τον όρο ανθρώπινα δικαιώματα προβληματικό και τον χρησιμοποίησα καταχρηστικά για να γίνω κατανοητός, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα για ένα άλλο ποστ.

Advertisements

5 Σχόλια

Όταν ο Σαμαράς έκανε κωλοτούμπες, ο Μελισσανίδης έτρωγε βελανίδια

Το θέμα μας απόψε είναι η κωλοτούμπα. Και συγκεκριμένα η πολιτική κωλοτούμπα η οποία έχει κυριαρχήσει στην ελληνική πολιτική σκηνή από τις 6 Μαϊου και μετά. Είναι πραγματικά υπεράνθρωπες οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι έλληνες πολιτικοί για να ξεχωρίσουν και δύσκολη η καταγραφή του ιστορικού, αλλά θα κάνουμε μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε μέρος αυτών. Ας μην ξεχνάμε, οτι έχουμε ακόμη ένα μήνα σχεδόν μέχρι τις επόμενες εκλογές και θα δούμε πολλά ακόμα.

Ας περάσουμε όμως στους πραγματικούς σταρς αυτής της βραδιάς, τους πολιτικούς μας. Η σειρά είναι τυχαία, ο κάθε υποψήφιος έχει τη δική του προσωπική διαδρομή και δεν είμαστε εμείς που θα κρίνουμε ποιος την έχει πιο μεγάλη (την κωλοτούμπα):

Αντώνης Σαμαράς: Πολιτικός με εμπειρία στην κωλοτούμπα, έριξε την κυβέρνηση της ΝΔ, έκανε δικό του κόμμα για να επιστρέψει σ’αυτήν κάποια χρόνια αργότερα. Ψήφισε όχι στο πρώτο μνημόνιο και διέγραψε τη Ντόρα επειδή ψήφισε ναι. Στη συνέχεια ψήφισε ναι και διέγραψε 21 βουλευτές που ψηφίσανε όχι. Τώρα πήρε πίσω τη Ντόρα που έλεγε ναι και βουλευτές του ΛΑΟΣ που μέχρι χτες λέγανε όχι. Στο μεσοδιάστημα πρόλαβε να αλλάξει άποψη και από το «μου δίνετε αυτοδυναμία ή ξανά εκλογές» στο «είστε ανεύθυνοι που θέλετε πάλι εκλογές».

Ντόρα Μπακογιάννη: Ψήφισε ναι στο μνημόνιο και διεγράφη από τη Νέα Δημοκρατία. Δήλωσε πως «θα αποχωρήσω από την πολιτική αν δε μπει το κόμμα μου στη βουλή» και όταν το κόμμα της δεν μπήκε, επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία. Για την οποία λίγες μέρες πριν είχε δηλώσει πως είναι «αδιόρθωτοι μέχρι τέλους και επικίνδυνοι». Υπάρχουν βέβαια κάποιοι (κακεντρεχείς) που λένε πως το πρώτο δεν αποτελεί κωλοτούμπα καθώς η Νέα Δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική ούτως ή άλλως.

Φώτης Κουβέλης: Κάποτε στέλεχος του Συνασπισμού, αποχώρησε και έφτιαξε τη Δημοκρατική Αριστερά. Επεσήμανε την υπέρτατη ανάγκη να γίνει κυβέρνηση συνεργασίας μετά τις εκλογές, αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αυτήν αν δεν συμφωνούσε κι ο ΣΥΡΙΖΑς τον οποίο λίγες μέρες πριν και λίγες μέρες μετά είπε επικίνδυνο και λαϊκιστή.  Μάδησε τη μαργαρίτα για μερικές μέρες και τελικά κατέληξε πως δεν θέλει να συμμετάσχει χωρίς το φίλο του τον Αλέξη. Οι ίδιοι κακεντρεχείς με τους παραπάνω, λένε πως δέχτηκε τηλεφώνημα λίγες ώρες πριν από τον Καρατζαφέρη που του είπε «Φώτη μην κάνεις την ίδια μα..κία με μένα». Ο ίδιος, τέσσερις μέρες πριν τις εκλογές δήλωνε οτι δεν θα συνεργαστεί με μη-προοδευτικές δυνάμεις, αφήνοντας να εννοηθεί οτι σε αυτές συμπεριλαμβάνει και το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Τέσσερις μέρες μετά, στις προοδευτικές δυνάμεις συμπεριλάμβανε ακόμα και τη ΝΔ.

Πάνος Καμμένος: Ο πολιτικός που δήλωσε πως «Ούτε νεκρός συνεργασία με τη ΝΔ» και πως «ότι λέμε ισχύει για πάντα«, λέγεται πως παρέδωσε ένα non-paper στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όπου λίγο-πολύ έλεγε πως το κόμμα τους θα συνεργαστεί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ άμα είναι να πάρει 1 υπουργείο και μερικές καλές θέσεις. Το έγγραφο στάλθηκε στα κόμματα, οι βουλευτές του δεν είχαν ενημερωθεί και ο ίδιος βγήκε και κατηγόρησε την προεδρία πως πλαστογράφησε ένα κείμενο για να τον εκθέσει. Κάτι το οποίο δεν έγινε πολύ πιστευτό όπως ήταν αναμενόμενο.

Κώστας Κιλτίδης: Το πιο hot όνομα κάθε μεταγραφικής περιόδου. Μέσα σε 2 χρόνια άλλαξε 4 κόμματα. Από τη ΝΔ, στη Δημοκρατική Συμμαχία, από εκεί στο ΛΑΟΣ και ξανά πάλι στη ΝΔ. Ο άνθρωπος που υπερβαίνει τα ψευτοδιλήμματα τύπου μνημόνιο-αντιμνημόνιο, λτιότητα-ανάπτυξη και άμυνα-επίθεση και μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις εξίσου καλά. Συνεργάτες του Βαλβέρδε λένε πως ο Ισπανός τεχνικός φεύγοντας από τον Ολυμπιακό δήλωσε πως «Αν είχαμε έναν παίκτη-εργαλείο όπως ο Κιλτίδης, δεν θα είχαμε αποκλειστεί από το UEFA».

Ευάγγελος Βενιζέλος: Οι (γνωστοί μας πλέον) κακεντρεχείς, λέγανε πως ένας άνθρωπος με το πολιτικό βάρος του Μπένι, δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει κωλοτούμπες. Πόσο άδικο είχαν. Ο άνθρωπος που αρνήθηκε να κάνει debate με όλους τους πολιτικούς αρχηγούς στις προηγούμενες εκλογές και ήθελε μόνο τους πρώτους δύο, τώρα καταγγέλει τον Σαμαρά που τον άφησε απ έξω και κάνει με τον Τσίπρα. Χρυσή στιγμή στη φετινή του σταδιοδρομία θεωρείται και η δήλωσή του πως «το ΠΑΣΟΚ έβγαλε το χρέος από τις πλάτες των πολιτών χωρίς να ανοίξει ρουθούνι». Φήμες λένε οτι μετά από αυτήν τη δήλωση ο George R. R. Martin είπε στον ατζέντη του: «Αν πεθάνω πριν ολοκληρώσω το Song of Fire and Ice (Game of Thrones), θέλω να το ολοκληρώσει ο Βενιζέλος».

Στέφανος Μάνος: Ο άνθρωπος με το πιο πρωτοποριακό οικονομικό πρόγραμμα στις φετινές εκλογές που περιλάμβανε μείωση φόρων και εισφορών, αύξηση κοινωνικών δαπανών και αποπληρωμή του χρέους, θα διοικούσε τη χώρα με την ίδια αποτελεσματικότητα που διοίκησε και την Αλλατίνη. Αφού τους κατήγγειλε όλους προεκλογικά, κατάφερε τελικά να φάει χυλόπιτα ακόμα και από το Βενιζέλο, πράγμα που φαινόταν απίθανο. Τελικά θα συνεργαστεί με τον Τζήμερο του Δημιουργία Ξανά, με τον οποίον έχουν εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα, κάτι όμως που το Photshop μπορεί να διορθώσει.

Θάνος Τζήμερος: Ο επιχειρηματίας με τις φρέσκιες αποτυχημένες ιδέες της θατσερικής αγγλίας με ολίγον από δουλεμπόριο και πατριδοκαπηλία, δήλωνε οτι είναι υπερ της «πολιτικής χωρίς πολιτικούς«. Μετά τις εκλογές και αφού δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής, ανακοίνωσε τη συνεργασία του με το Στέφανο Μάνο ο οποίος βγήκε πρώτη φορά βουλευτής μόλις πριν 35 χρόνια με τη Νέα Δημοκρατία. Επειδή όμως τα προεκλογικά τους προγράμματα είχαν κομματάκι μεγαλούτσικες διαφορές σε κάποια θέματα όπως το μεταναστευτικό, άλλαξε το πρόγραμμά του με τη δημοκρατική μέθοδο του Photoshop.

Γιώργος Καρατζαφέρης: Οι κακεντρεχείς (πολλά) λένε πως ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ απαντάει αν είναι υπέρ ή κατά του μνημονίου ανάλογα με τον αν η τελευταία πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ τελειώνει σε σύμφωνο ή φωνήεν. Η αλήθεια είναι οτι το ΛΑΟΣ ψήφισε το πρώτο μνημόνιο αλλά αμέσως μετά όταν κάποιος το ανέφερε αναφωνούσε «ποιο ελάφι;» και συνέχιζε να δηλώνει ενάντια στα μνημόνια. Μέχρι που συμμετείχε στην επόμενη μνημονιακή κυβέρνηση από την οποία αποχώρησε με τα ποσοστά του μονοψήφια. Έκτοτε κάνει αντιμνημονιακό αγώνα κυρίως ενάντια στον παλιό του εαυτό. Αλλά όχι τον πολύ παλιό του.

Γιώργος (Γιωργάκης) Παπανδρέου: Αν και αποχώρησε από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ πριν τις εκλογές, έχει μπει στο πάνθεον της κωλοτούμπας μετά τα περίφημα «Λεφτά (δεν) υπάρχουν» και «Δεν θα αυξήσω το ΦΠΑ/ δεν θα πάρω νέα μέτρα»

Σίγουρα υπάρχουν πολλές (και πολλοί) κωλοτούμπες τους οποίους ξεχάσαμε, δεν είχαμε χρόνο ή δεν θέλαμε να ασχοληθούμε μαζί τους επειδή είμαστε διαπλεκόμενοι. Η Κατσέλη και άλλοι ΠΑΣΟΚοι βουλευτές που μας έπρηξαν σε κάθε ψηφοφορία δύο χρόνια τώρα θα ψηφίσω/δεν θα ψηφίσω. Ίσως κι ο ΣΥΡΙΖΑς (θα λεγαν οι κακεντρεχείς) που από τότε που του επιτέθηκε Το Σύμπαν έχει μαλακώσει κάπως το λόγο του. Κατηγορήθηκε ωστόσο μετά τις εκλογές για μη-κωλοτούμπας από τα υπόλοιπα κόμματα αφού αρνήθηκε να κάνει άλλα από αυτά που έλεγε προεκλογικά. Οι μόνοι που αδιαμφισβήτητα ήταν στα όρια της (νεκρικής, λένε οι κακεντρεχείς) ακαμψίας ήταν τα στελέχη του ΚΚΕ (τα τελευταία 30 χρόνια).

Επεξεγασία 21/5 13:46: Όπως μου θύμισε κι ο ΠάνωΣ Κ. ξέχασα έναν βασικό κωλοτούμπα της φετινής εκλογικής σεζόν, τον Άδωνις Γερωγιάδις που είχε δηλώσει λίγες μέρες πριν πάει από το ΛΑΟΣ στη ΝΔ, «Ρε πάτε καλά…Θα πάω εγώ στη Νέα Δημοκρατία;» και έναν all time classic, τον Θεόδωρο Πάγκαλο να  δηλώνει «θα φυγω από το πασοκ αν γινει αρχηγος ο Παπανδρεου» το 2001.

9 Σχόλια

Όχι άλλο λαϊκισμό Σταύρο μου

Όπως μας ενημερώνει ο Σταύρος Θεοδωράκης στο άρθρο του «Όχι άλλα μπλα-μπλα», την Κυριακή που μας πέρασε έγινε η ιδρυτική συνδιάσκεψη της νέας πολιτικής κίνησης  «Δημιουργία Ξανά». Μας παραθέτει λοιπόν ο δημοσιογράφος τις δέκα βασικές θέσεις του «αρχηγού» με τις οποίες δε συμφωνεί σε όλα, αλλά όπως λέει είναι «Απλές και συγκεκριμένες».  Σας προτείνω να τις διαβάσετε. Δύσκολα θα βρει κανείς πιο άχρηστες και μικρές αλλαγές για να αντιμετωπίσει μια τόσο σημαντική κοινωνική κατάσταση. Από το να γίνονται εκλογές σε συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε 4 χρόνια, μέχρι το να απαιτούνται πέντε χρόνια εργασιακής προϋπηρεσίας για να βάλει κανείς υποψηφιότητα για βουλευτής κι από τα αριστεία για τους μαθητές μέχρι την επιτροπή 7 σοφών για την Παιδεία. Λες και είναι δύσκολο να παρουσιάσεις πέντε χρόνια πλασματικής εργασίας όταν είσαι από «τζάκι». Θα σε βάλει ο μπαμπάς σου να «δουλεύεις» πέντε χρονάκια στο δικηγορικό του γραφείο ή θα σου ανοίξει ένα γραφείο και έγινες προλετάριος που δουλεύεις απ τα είκοσί σου.

Βέβαια, μιλάει και για αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Προς το χειρότερο. Να γίνουν 200 μονοεδρικές. Όπως αμερική δηλαδή. Να εκπροσωπούνται ακόμα πιο άνισα οι πολίτες. Μόνο η πλειοψηφία κάθε περιοχής να εκλέγει αντιπρόσωπο. Μμμμ για να σκεφτώ πώς θα ήταν τώρα το ελληνικό κοινοβούλιο με αυτό το σύστημα. Α ναι, μόνο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα είχε. Και θα ταν και σχεδόν αδύνατο να αλλάξει αυτό. Αυτά είναι που λέμε διαρθρωτικές αλλαγές και σοβαρές προτάσεις. Ψηφίστε μας για κυβέρνηση και εμείς θα καταργήσουμε 1000 άχρηστες συντάξεις. Δε λέω, να τις καταργήσουν αλλά αυτές είναι όλες κι όλες οι βασικές τους προτάσεις για τις οποίες κάνανε και κόμμα;

Θα μου πεις ρε clopy, και συ γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι με ένα ιδρυτικό συνέδριο που την ύπαρξή του δεν  έμαθε ούτε ο θυρωρός του συνεδριακού χώρου; Τον τελευταίο καιρό εξάλλου άμα δεν είσαι ιδρυτής κόμματος δεν είσαι τίποτα. Μέχρι κι η Κατσέλη με τον Καστανίδη κάνανε κόμμα σήμερα. Δίκιο έχεις θα σου πω, οπότε προχωράω παρακάτω. Γράφει λοιπόν παρακάτω ο εξαίρετος δημοσιογράφος:

Και καλό θα ήταν και οι άλλοι «αρχηγοί» να μιλήσουν το ίδιο συγκεκριμένα αυτή την εποχή. Και οι δημοσιογράφοι να απαιτήσουμε και εμείς, συγκεκριμένες απαντήσεις. Να σταματήσουμε πια τα ευχολόγια και τις γενικότητες. Μπλα μπλα Δημοκρατία μπλα μπλα Ανάπτυξη. Μπλα μπλα Μνημόνιο μπλα μπλα αντιμνημόνιο. Μπλα μπλα Φιλελευθερισμός μπλα μπλα Σοσιαλισμός.  Άλλωστε παραφράζοντας τον Πλαντί –τον γελοιογράφο της Le Monde – θα έλεγα ότι «όλοι  αντικαπιταλιστές είμαστε, είναι βολικό, κουλ, ησυχία, βόλεμα». Η κρίση όμως απαιτεί λύσεις.

Σταύρο μου, μάλλον δεν τα χεις καταλάβει καλά. Οι «συγκεκριμένες λύσεις» από τους πολιτικούς του εφικτού μας φέρανε ως εδώ. Αν δεν έχεις δει συγκεκριμένες «λύσεις», πάρε να διαβάσεις το μνημόνιο Ι και ΙΙ (η επιστροφή). Πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Τόσα θα πουληθούν, τόσο θα πέσουν οι μισθοί, τόσο θα αυξηθεί η ύφεση, τα τάδε επιδόματα θα κοπούν κ.ο.κ. Σαν τον «αρχηγό», όλοι έχουν να προτείνουν μια συγκεκριμένη και «απλή» λύση. Κανείς δεν λέει ποιο είναι το πρόβλημα όμως. Γιατί φτάσαμε ως εδώ εμείς, οι ιταλοί, οι ισπανοί, οι ιρλανδοί, οι πορτογάλοι και (σύντομα) οι γάλλοι; Οι βουλευτικές συντάξεις έριξαν όλες αυτές τις οικονομίες έξω;

Η κρίση απαιτεί λύσεις δε διαφωνώ, αλλά ο λαϊκισμός δε βγάζει πουθενά. Αν θες συγκεκριμένες απαντήσεις, να κάνεις συγκεκριμένες ερωτήσεις. Ανήκει η πλειοψηφία των πολιτικών στην πιο μειοψηφική οικονομική τάξη; Γιατί υπάρχει τόση διαπλοκή ανάμεσα σε τράπεζες, funds και πολιτικούς σε όλες σχεδόν τις χώρες τις τελευταίες δεκαετίες; Δούλεψε ποτέ η πολιτική εξουσία για το καλό των πολιτών και αν ναι, γιατί σε τόσο λίγες περιπτώσεις; Μήπως λοιπόν το πρόβλημα Σταύρο μου είναι δομικό; Μήπως δεν θα λυθεί με τα αριστεία στους μαθητές; Μήπως είναι πρόβλημα έλλειψης δημοκρατίας όταν μια πλούσια και βολεμένη μειοψηφία (και αργότερα τα παιδιά τους) αποφασίζει για τις τύχες όλων των υπολοίπων;  Ανέφερα πάλι τις λέξεις δημοκρατία και μνημόνιο και θα στεναχωρηθεί ο Σταύρος. Εντάξει, ας κάνω μια εποικοδομητική πρόταση. Τι θα λεγες, αντί να ψηφίζουμε άτομα, να ψηφίζουμε μόνο προτάσεις και αυτοί που θα κληθούν να τις εφαρμόσουν να είναι κληρωτοί και ανακλητοί;  Να μην έχουν ούτε να σκεφτούν την επανεκλογή τους ούτε το πώς θα εξυπηρετήσουν την τάξη τους και τους φίλους τους. Τι θα λεγες να γινόταν αναδιανομή του πλούτου στην ελλάδα, και να ξεκινούσαμε μειώνοντας το πραγματικό μας έλλειμμα στο μηδέν (κοντά είμαστε εξάλλου) ώστε να σταθεί η οικονομία στα πόδια της χωρίς να χρειαστεί να πεθάνουν από τη φτώχεια και την έλλειψη υποδομών δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι (όπως συμβαίνει τώρα); Θα μου πεις, σιγά τις πρωτότυπες και καινοτόμες προτάσεις. Ε ναι, υπάρχουν και καλύτερες αλλά σ αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται τα αριστεία στους μαθητές.

Α και Σταύρο, πού σαι. Όχι δεν είμαστε όλοι αντικαπιταλιστές ρε συ. Αν ήμασταν, δεν θα είχαμε καπιταλισμό. Κι αυτοί που είμαστε, δεν γίναμε γιατί είναι βολικό και κουλ. Βολικό και κουλ ήταν να διαβάζεις Πέτρο Κωστόπουλο και να μην ασχολείσαι με «τα πολιτικά». Βολικό και κουλ είναι να θεωρείς οτι βάζοντας αριστεία στους μαθητές προτείνεις σοβαρές λύσεις για την κρίση (και μπορείς να το κάνεις αφού η κρίση και η φτώχεια στην τελική είναι έξω απ το δικό σου κώλο). Βολικό και κουλ, είναι να γλύφεις την εξουσία και να προπαγανδίζεις το εφικτό για να διατηρήσεις τη θεσούλα σου και την καβάντζα σου όταν οι γύρω σου ένας ένας πέφτουν. Αντικαπιταλιστές γίναμε γιατί θεωρούμε αυτό το σύστημα άδικο και πιστεύουμε οτι μπορούμε να σκεφτούμε καλύτερους τρόπους για να οργανώσουμε τις κοινωνίες μας. Γιατί οι κοινωνίες που αρνούνται να εξελίξουν τις δομές τους επικαλούμενες την «πολιτική του εφικτού» είναι κοινωνίες στάσιμες. Και η στασιμότητα φέρνει την παρακμή.

1 σχόλιο

Ένας προπηλακισμός πασόκου την ημέρα, το μνημόνιο κάνει πέρα

Αρχαίο κινέζικο ρητό.

Φουντώνει το κύμα ανταρτών στο ΠΑΣΟΚ ενάντια στο νέο μνημόνιο.  Μεταξύ αυτών, η Πέμη Ζούνη,  ο Χρήστος Μαγκούφης,  ο Χάρης Καστανίδης, η Λούκα Κατσέλη, ο Οδυσσέας Βουδουρης και ο Χρήστος Πρωτόπαππας.

3 Σχόλια

Μερικά συμπεράσματα από τις τελευταίες 96 ώρες

–  Οι άνθρωποι που έχουν τηλεόραση στο σπίτι τους και παρ όλα αυτά μιλανε και γράφουν με ειρμό και ηρεμία, αξίζουν το θαυμασμό μας. Πραγματικά δεν ξέρω πώς το κάνουν.

– Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στην ιστορία, που ο πολιτικός ηγέτης της, ανακοίνωσε δημοψήφισμα, την επομένη του αλλάξανε πολιτικοί ηγέτες άλλων χωρών το ερώτημα, ανακοίνωσε την ημερομηνία και τη μεθεπόμενη το πήρε πίσω με τη δικαιολογία «λέμε και καμια μαλακία να περνάει η ώρα».

– Ευτυχώς που αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι ένας διακεκριμένος Συνταγματολόγος γιατί στην προηγούμενη δικτατορία είχαμε κάτι αμόρφωτα ζώα. Όπως πολύ σωστά επισήμανε, δεν γίνεται να κάνουμε εκλογές αν δεν είμαστε από πριν βέβαιοι για το αποτέλεσμα. Σε αντίθεση με την ψήφο εμπιστοσύνης που μπορείς να τη δώσεις εν λευκώ για να πάει κάποιος να φτιάξει κυβέρνηση, άγνωστο με ποιούς. Για να παραφράσω και λίγο: «όταν οι εκλογές μπορέσουν να αλλάξουν τον κόσμο, θα γίνουν παράνομες». Μέχρι τότε, μπορείτε να πιστεύετε οτι έχετε συμμετοχή στις αποφάσεις κάθε 4 χρόνια.

– Στα πλαίσια αυτά, σκέφτηκα ενα νέο σύστημα διακυβέρνησης που θα το ονομάσω βουλευτική δημοκρατία. Μαζεύονται οι βουλευτές και ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια μεταξύ τους, να βγάλουν έναν που θα πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να φτιάξει κυβέρνηση. Τάζει αυτός μερικά υπουργεία για να τον στηρίξουν και έτοιμος. Λιγότερο δαπανηρό από το να ψηφίζει ο κόσμος και δε ρισκάρεις και το αποτέλεσμα.

– Στα πλαίσια της μείωσης των περιττών εξόδων, οι βουλευτές θα ορίζονται από το Μπόμπολα, τον Αλαφούζο, το Λαμπρακιστάν και τα λοιπά εκδοτικά συμφέροντα. Και τώρα το ίδιο γίνεται, απλά μεσολαβεί η προεκλογική περίοδος και αναγκάζονται να ξοδέψουν τόσα χρήματα για να τους ψηφίσει ο κυρίαρχος λαός.

– Μας τσακίζουν με το πολυνομοσχέδιο για να βγάλουν 5 δισ. Τόσα θα γλιτώσουμε και με τη δανειακή σύμβαση από τους τόκους του χρόνου. Άρα με τη δανειακή σύμβαση γλίτώνουμε ένα νέο πολυνομοσχέδιο. Αλλά η δανειακή σύμβαση θα συνοδεύεται απο ένα πολυνομοσχέδιο με δύσκολα μέτρα.

– 60 δισ. θα δωθούν στις τράπεζες το Φεβρουάριο σύμφωνα με τη σύμβαση (30 απ ευθείας και 30 μέσω PSI). Όσο 12 πολυνομοσχέδια.

– Τα ασφαλιστικά ταμεία θα γίνουν δυνατότερα από ποτέ, χάνοντας το 50% των αποθεματικών τους. Ναι, τα ίδια ασφαλιστικά ταμεία που δεν θα χαν να δώσουν συντάξεις αν δεν είχαμε πάρει την έκτη δόση μέχρι τις 15 Οκτώβρη. Ή μάλλον Νοέμβρη. Ίσως και το Δεκέμβρη. Τελος πάντων, από μέρα σε μέρα.

– Σύμφωνα με το Βενιζέλο, όντως δεν υπάρχει νομική διαδικασία εξόδου από την Ευρωζώνη αν δεν φύγουμε οικειοθελώς, αλλά υπάρχει χρηματοοικονομική. Στην πράξη αυτό σημαίνει οτι μπορεί η ΕΚΤ να παραγγείλει μια σφραγίδα που να γράφει «δραχμή» και να την πατάει πάνω από τα ευρώ που θα μας στέλνει.

– Έχουμε λαϊκή κυριαρχία.

Και μια ερώτηση:
Είδε κανείς σας τον Πάγκαλο τις τελευταίες μέρες; Ανησυχώ.

6 Σχόλια

Ξεχασμένες ιστορίες 2: Ιράν

Νομίζω πως υπάρχουν τέσσερις λόγοι που με κάνουν να θέλω να γράψω λίγα πράγματα για την ιστορία του Ιράν (Περσία). Ο πρώτος, είναι γιατί μου τη σπάει η εμμονή που ξεκινάει απ το σχολείο να διδασκόμαστε οτι η Ελλάδα ήταν ο μοναδικός σημαντικός πολιτισμός της αρχαιότητας. Σε βαθμό που ενώ (δικαίως) μαθαίνουμε πολλά πράγματα γι αυτήν, αγνοούμε παντελώς την ιστορία διπλανών πολιτισμών με τεράστια επιρροή στην ανθρωπότητα. Ακόμα χειρότερα, συγκεκριμένα οι πέρσες αντιμετωπίζονται ως οι βάρβαροι γείτονες. Ο δεύτερος, είναι γιατί με είχε εντυπωσιάσει ένα ντοκιμαντέρ για την Περσέπολη όταν ήμουν μικρός. Ο τρίτος, γιατί διάβασα αυτό το βιβλίο και ο τέταρτος γιατί είναι απλά γαμάτη. Ίσως να υπάρχει κι ένας πέμπτος.

Φυσικά, σε καμία περίπτωση δε μπορώ (και δε θέλω) να κάνω μια πλήρη καταγραφή της ιστορίας του Ιράν. Ούτε τις γνώσεις έχω, ούτε και το μεράκι του ιστορικού. Αλλά είναι κάποια πράγματα…

Για παράδειγμα η Περσέπολη. Ξέρουμε οτι με κάποια μορφή της υπήρχε από το 515 π.Χ κι οτι ξεκίνησε να κατασκευάζεται από τον Κύρο και ολοκληρώθηκε από το Δαρείο. Ήταν το διοικητικό κέντρο της αυτοκρατορίας με μερικές δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους και θεωρείται ένα αρχιτεκτονικό, διοικητικό και πολιτιστικό θαύμα. Ήταν επίσης ένας γραφειοκρατικός κολοσσός, όπου καταγραφόντουσαν όλες οι κινήσεις τις αυτοκρατορίας. Δίπλα στο κυρίως συγκρότημα βρισκόταν το θησαυροφυλάκιο, το οποίο είχε έκταση περίπου 10.000 τετραγωνικά μέτρα.  Ενδεικτικά, μόνο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δαρείου και μόνο για τις κινήσεις των τροφίμων εικάζεται οτι δημιουργήθηκαν περισσότερες από 200.000  εγγραφές (σε πλάκες από πηλό). Η διάσωση αρκετών χιλιάδων από αυτές, έφερε στο φως μερικές πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της περσικής αυτοκρατορίας.

Όπως το κοινωνικό μοντέλο της. Στη βάρβαρη περσία λοιπόν, οι γυναίκες αμοίβονταν το ίδιο με τους άντρες (και δούλευαν εξίσου πολλές από αυτές στην κατασκευή της πόλης), η δουλεία ήταν απαγορευμένη και η Περσέπολη ήταν το μοναδικό οικοδόμημα τέτοιου μεγέθους, που χτίστηκε από έμμισθους εργάτες (που μάλιστα δεν έμεναν καν μέσα στο χώρο κατασκευής). Οι γυναίκες, δικαιούντουσαν πληρωμένη άδεια κυήσεως, κάτι που σύντομα δεν θα υπάρχει ούτε στη σύγχρονη Ελλάδα. Την ίδια εποχή η Αθήνα -κοιτίδα του πολιτισμού και της δημοκρατίας- είχε περίπου 80.000 σκλάβους. Ενδεικτικά, πολύ αργότερα, περίπου το 310 π.Χ. επί Δημοσθένη, η Αθήνα έπιασε το στόχο του ΓΑΠ με «ένα σκλάβο ανα οικογένεια» και 20.000 σκλάβους σύνολο. Για τη θέση των γυναικών (των «κοινών» και της βασιλικής οικογενείας) στην Περσία, μπορείτε να διαβάσετε αυτό το ενδιαφέρον άρθρο (στα αγγλικά). Όχι οτι δεν ήταν πατριαρχική η κοινωνία τους, αλλά σε σχέση με το τι γινόταν στην περιοχή…

Τελικά, την Περσέπολη την έκαψε ο Μέγας Αλέξανδρος ο εκπολιτιστής το 330 π.Χ. Τριακόσια χρόνια αργότερα, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης περιγράφει:

Η Περσέπολη ήταν η πρωτεύουσα της περσικής αυτοκρατορίας. Ο Αλέξανδρος την περιέγραφε στους Μακεδόνες ως την πιο μισητή από τις πόλεις της Ασίας, και την παρέδωσε στους στρατιώτες του για να κουρσέψουν τα πάντα, εκτός από τα παλάτια. Ήταν η πλουσιότερη πόλη κάτω απ τον ήλιο και τα ιδιωτικά σπίτια ήταν εξοπλισμένα με όλα τα είδη πλούτου. Οι Μακεδόνες έτρεξαν σ’ αυτή, σφάζοντας όλους τους άντρες που συνάντησαν και ληστεύοντας τις κατοικίες.

Για να μην τα πολυλογώ, τελικά ένα βράδυ ο Αλέξανδρος μέθυσε και τα έκαψε και τα παλάτια. [1]

Οι Πέρσες όμως γενικά γ…σαν και δέρνανε πριν από όλα αυτά και είχαν μια τεράστια αυτοκρατορία, που μέσα είχε και τις Σάρδεις (βόρεια μικρά ασία). Ο τοπικός σατράπης είχε ορίσει κάτι ντόπιους καραγκιόζηδες για τυράννους. Το 499 πΧ., ο τότε τύραννος Αρισταγόρας, αποφάσισε να κάνει μαζί με τον σατράπη του (Αρταφέρνη) ντου στη Νάξο. Πήγε όμως άπατος και όταν επέστρεψε στη Μιλητο, ψυλλιάστηκε οτι θα τον σουτάρουν. Ξεσήκωσε λοιπόν το ντόπιο πληθυσμό ενάντια στο Δαρείο, ζητώντας ανεξαρτησία κι έτσι. Ζήτησε βοήθεια κι απ τους Αθηναίους που άλλο που δεν θέλανε να βάλουν χέρι στην περιοχή. Ξεκίνησαν λοιπόν οι Αθηναίοι με τους Ερετριείς κανα χρόνο μετά και κατέκτησαν και έκαψαν τις Σάρδεις. Τέλος πάντων, με πολλά μπρος πίσω, οι πέρσες επανακατέκτησαν την περιοχή οριστικά μετά από 7 χρόνια. Επειδή ομως όπως ξαναείπα οι Πέρσες δέρνανε τότε, αφού κατέστειλαν την εξέγερση αποφάσισαν να εξηγηθούν και με τους Αθηναίους και του Ερετριείς που βάλαν το χεράκι τους. Έτσι έφτασαν κάποια στιγμή να κατέχουν από την Αθήνα και την Αίγυπτο μέχρι την άλλη άκρη της Ασίας. Η περσική αυτοκρατορία της εποχής θεωρείται η πρώτη υπερδύναμη (ιστορικά).

Αλλά όπως όλες οι αυτοκρατορίες, έτσι κι αυτή αργά ή γρήγορα πέφτουν. Ακολούθησε ο Μεγαλέξαντρος και κανα 2 ακόμα αυτοκρατορίες της ευρύτερης περιοχής, και το 651 μ.Χ. την κατέκτησαν οι άραβες. Σταδιακά στους επόμενους 5 αιώνες οι πέρσες ασπάζονται το μουσουλμανισμό. Ακολουθεί άλλη μια σειρά από κατακτητές (σελτζούκοι, μογγόλοι κ.α.) και φτάνουμε στο 17ο αιώνα όπου έχουν αρχίσει να βάζουν χέρι Βρετανοί και Ρώσοι. Οι Ιρανοί χάνουν σιγά σιγά κάποιες περιοχές που γίνονται αποικίες και ο Naser al-Din Shah Qajar στο τέλος του 19ου αιώνα έχει ήδη αρχίσει να παραχωρεί κομμάτια της οικονομικής ζωής στους Βρετανούς για να διατηρήσει το υψηλό βιοτικό του επίπεδο, πράγμα και το οποίο οδήγησε εν μέρει στη δολοφονία του. Ο Mozaffar al-Din Shah Qajar που τον διαδέχτηκε, δεν κράτησε πολύ. Για να ζει μέσα στη χλιδή, πήρε τεράστια δάνεια από Ρώσους και Βρετανούς, παραδίδοντάς τους ακόμα και όπλα και καπνά.  Το 1900 για να κάνει μια βασιλική περιοδεία στην Ευρώπη, δανείστηκε 20 εκατομμύρια ρούβλια.

Έτσι, το 1905 ξέσπασαν διαδηλώσεις ενάντια στους φόρους που επέβαλλε για να ξεπληρώσει το χρέος του προς τους Ρώσους. Ακολούθησαν συγκρούσεις με περισσότερους από 20 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Το καλοκαίρι του 1906, 12.000 άτομα μαζεύτηκαν στους κήπους της βρετανικής πρεσβείας σε μια μεγάλη διαμαρτυρία/ συνέλευση όπου για μέρες συζητούσαν το Σύνταγμα που θα απαιτούσανε. Η συγκέντρωση αυτή αποκαλέστηκε «μια μεγάλη υπαίθρια σχολή πολιτικής επιστήμης» [2]. Εκεί ξεκίνησε και το αίτημα για κοινοβούλιο, ώστε να περιοριστεί η εξουσία του Σάχη. Τον Αύγουστο, ο Σάχης υπέγραψε το νέο Σύνταγμα το οποίο έβαζε το Σάχη «κάτω από το νόμο, και το στέμμα έγινε ένα θεϊκό δώρο που δινόταν στο Σάχη από το λαό«.

Οι μεταρρυθμιστές, προσπάθησαν να εξυγειάνουν την οικονομία της χώρας τους, επανακτώντας τον έλεγχο όσων είχε απεμπολίσει σε Ρώσους και Βρετανούς ο Σάχης. Τον επόμενο κι όλας χρόνο, οι Βρετανοί αποσύρουν τη στήριξή τους στους συνταγματικούς, στηρίζουν το νέο Σάχη, πνίγουν στο αίμα κοινοβούλιο και συνταγματικούς και χωρίζουν την Περσία στα δύο με τους Ρώσους. Άλλον ένα χρόνο μετά (το 1908) ανακαλύπτεται πετρέλαιο στην περιοχή και βρετανοί και ρώσοι ενισχύουν τη δύναμή τους. Το 1914 ξεσπά η δεύτερη εξέγερση (η εξέγερση της ζούγκλας), συνέχεια της πρώτης. Οι εξεγερμένοι παλεύουν για την ανεξαρτησία της χώρας και την αναδιανομή γης και πλούτου υπερ των φτωχών. Απέναντί τους βρίσκουν τόσο τις ξένες δυνάμεις, όσο και τους ντόπιους μεγαλογαιοκτήμονες. Το 1917 με τη ρωσική επιρροή μειωμένη λόγω της ρωσικής επανάστασης, οι εξεγερμένοι προσπαθούν να αποκτήσουν κεντρικό ρόλο και να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία όχι μόνο του Gilan το οποίο ελέγχουν, αλλά και της Τεχεράνης. Τελικά, και αυτή η εξέγερση ηττήθηκε με τη σφραγίδα των βρετανών και των ρώσων. Ένα κομμάτι των ιρανών, μετά την ήττα άρχισε να στρέφεται ολοένα και περισσότερο στο θρησκευτικό φανατισμό. Από κει και πέρα τα πράγματα είναι πιο γνωστά, με τον αμερικανοκίνητο Σάχη, την ισλαμική επανάσταση και το φανατισμό που ακολούθησε.

Τελικά, ιστορικά, η δύση αποτελεί μάλλον τον κύριο υπεύθυνο για την κατάσταση την οποία σήμερα καταγγέλει στο Ιράν.

Κλείνοντας, να ξεκαθαρίσω πως όποιος βλέπει ομοιότητες ανάμεσα στην ελλάδα του 2010 και το ιράν του 1905, είναι είτε εγκάθετος της παλαβής αριστεράς, είτε δημόσιος υπάλληλος που γίνεται τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας.

Πηγές:

[1] http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis#Ancient_texts

[2] Abrahamian, Ervand, Iran Between Two Revolutions by Ervand Abrahamian, Princeton University Press, 1982, p.84

Γενικότερες πηγές για την ιστορία του Ιράν:

http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran

http://en.wikipedia.org/wiki/Constitutional_Revolution_of_Iran

http://en.wikipedia.org/wiki/Constitutionalist_movement_of_Gilan

http://en.wikipedia.org/wiki/Ionian_Revolt

http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis

http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis_Administrative_Archives

http://greathistory.com/ancient-persias-remarkable-women.htm

10 Σχόλια

Να στηρίξουμε την υποψηφιότητα Μανδραβέλη για το φετινό Hugo Award

(Ή όταν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τους μανδραβέληδες, τόσο το χειρότερο γι αυτή)

OIKONOMIA
Η πραγματικότητα:
– Από τη στιγμή που ανέλαβε η τρόικα, η κρίση έχει βαθύνει, το ΑΕΠ πέφτει, η φτώχια εξαπλώνεται, η ύφεση βαθαίνει και το χρέος μεγαλώνει.
– Όπου έχει δοκιμαστεί η νεοφιλελεύθερη συνταγή, έχει αποτύχει: Αργεντινή, Μεξικο, Ρωσία, Λετονία κ.α. Έχει μια μικρή λίστα με χώρες εδώ ο Άνεμος.
– Στην Ισλανδία που βρέθηκε σε παρόμοια κατάσταση με εμάς, στη θέση των φιλελεύθερων βάλανε συγκυβέρνηση κεντροαριστερας-αριστεράς που ακολουθώντας την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από τη νεοφιλελεύθερη που πρόσταζε το ΔΝΤ βγήκε από την κρίση. Τα CDS της έχουν πέσει από τις 1000 μονάδες σε λιγότερες από 200 και το ΑΕΠ έχει επιστρέψει σε ρυθμούς ανάπτυξης το 2011 (3,4% στο πρώτο τρίμηνο). Κι όλα αυτά, χωρίς μισθούς πείνας, απολύσεις και υποκλίσεις.

Οι μανδραβέληδες:
– Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη σωτηρία πλην της ελεύθερης αγοράς. Παραδείγματα επιτυχημένης εφαρμογής δεν χρειάζονται, παιδιά είμαστε; Για το οτι από τότε που στραφήκαμε στο νεοφιλελευθερισμό πάμε χειρότερα αντί για καλύτερα, δεν φταίει η θεραπεία αλλά οι φασίστες αριστεροί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ταξιτζήδες, οι τεμπέληδες φοιτητές και το σοβιετικό κατεστημένο που ελέγχει τα πάντα σε αυτή τη χώρα. Η παλαβή αριστερά κέρδισε τον εμφύλιο αλλά δεν το κατάλαβε (δείτε και το σχετικό άρθρο μου στην Καθημερινή με τίτλο «Παπαδόπουλος, Πατακός, παιδιά της αριστεράς»).

ΠΑΙΔΕΙΑ
H πραγματικότητα:
– Για πρώτη φορά μετά την κατοχή, τα σχολεία ξεκινάνε χωρίς βιβλία. Είναι ακόμη ένας τομέας που πλήττεται από την οικονομική αδυναμία της χώρας, μετά τα νοσοκομεία, τις δημόσιες κατασκευές κ.α.

Οι μανδραβέληδες:
– Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική που ακολουθούμε. Ούτε οτι δεν υπάρχουν λεφτά. Ο λόγος που δεν έχουμε βιβλία φέτος είναι η σοβιετικού τύπου γραφειοκρατία. Μπορεί αυτό να μην εξηγεί πώς εδώ και 50 χρόνια είχαμε βιβλία και φέτος μόνο δεν έχουμε, αλλά δε μπορεί να τα εξηγεί όλα ένας άνθρωπος. Τέτοια ερωτήματα τα λύνει η ελεύθερη αγορά μόνη της.

ΤΑΞΙ
Η πραγματικότητα:
– Η κατάσταση ήταν ψιλοχάλια, με τις άδειες ΤΑΞΙ να πωλουται για 200 και 300 χιλ. ευρώ στη μαύρη και τις υπηρεσίες να είναι κάτω του μετρίου. Αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί αν γινόντουσαν οι άδειες δημόσιες, σταδιακά, αφού έχουν κάνει απόσβεση όσοι αγόρασαν πρόσφατα άδεια και τους οδηγούς να νοικιάζουν την άδεια από το δημόσιο, αφού έχουν περάσει ειδική εκπαίδευση (ξένη γλώσσα, οδηγητική συμπεριφορά κτλ). Έτσι θα αντιμετωπιζόταν και το πρόβλημα του μεσάζοντα μεγαλοιδιοκτήτη ταξί, θα αυξανόντουσαν τα δημόσια έσοδα και οι οδηγοί θα είχαν καλύτερες απολαβές και θα δούλευαν για την πάρτη τους και όχι ως υπάλληλοι των ιδιοκτητών ή ακόμα χειρότερα ιδιωτικών εταιριών με χαμηλότατους μισθούς όπως θα γίνει στο μέλλον.

Οι μανδραβέληδες:
– Μα είναι δυνατόν η αριστερά να είναι ενάντια στην απελευθέρωση των ΤΑΞΙ; Εμείς θέλουμε να μπορεί ο άνεργος και ο φτωχός να πάρει μια άδεια ταξί να σταματήσει να είναι άνεργος. Τι; Μόνο εταιρίες θα παίρνουν άδεια ΤΑΞΙ;  Και θα χρειάζεται και μια 50άρα χιλιάδες ευρώ; Εντάξει λοιπόν, ας ξεχάσουμε οτι το είπα. Τώρα θα αρχίσω να μιλάω για τις σοβιετικού τύπου γραφειοκρατίες και τα πληθυσμιακά κριτήρια. Σιγά μη θυμάστε τις μαλακίες που γράφω κατά καιρούς. Στην πραγματικότητα είναι καλύτερα να τα χουν εταιρίες παρά άνεργοι τα ταξί.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
Η πραγματικότητα:
– 301 σχολές υπό κατάληψη, όλες με γενικές συνελεύσεις όπου ο καθένας μπορεί να πει τη γνώμη του, να κατεβάσει την πρότασή του και να ψηφιστεί ή να μην ψηφιστεί από την πλειοψηφία. Στις περισσότερες σχολές οι ΓΣ είναι πολύ μαζικές αναλογικά με τους πραγματικούς (καθημερινούς) ενεργούς φοιτητές (γιατί υπάρχουν πολλοί που παρακολουθούν από απόσταση ή δουλεύουν ταυτόχρονα) και με δεδομένο οτι στις περισσότερες σχολές η ΔΑΠ καλεί τους φοιτητές να μην συμμετάσχουν στη συνέλευση.

Οι μανδραβέληδες:
– Υπάρχει μια βουβή πλειοψηφία, η οποία δεν θέλει τις καταλήψεις. Δεν έχουμε κάποια ένδειξη γι αυτό, ούτε ξέρουμε γιατί δεν πηγαίνουν στη συνέλευση να το πούν. Κάνανε ένα γκρουπ όμως στο facebook οι φοιτητές ενάντια στην κατάληψη της ΑΣΟΕ και κατεβήκανε στη συνέλευση. Μπορεί να πήρανε μόνο 347 ψήφους σε σύνολο 1500, αλλά να ξέρετε είναι πλειοψηφία. Εξάλλου αντίστοιχο πλαίσιο πήρε άλλους 50 ψήφους στη Νομική. Ε τι; Με 17% των ψήφων δεν είσαι βουβή πλειοψηφία;

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο κομμάτια από τον παραλογισμό της νεοφιλελεύθερης ρητορείας των μανδραβέληδων που προσπαθεί να πείσει οτι το να αντιδρας σε μια κυβέρνηση που στηρίζεται μόλις από το 17-20% των πολιτών είναι φασιστικό, ενώ το να σπας με το έτσι θέλω μια συλλογική απόφαση γενικής συνέλευσης είναι αντίδραση στο φασισμό. Επιτέλους ας επιβραβεύσει η διεθνής κοινότητα την προσπάθεια της Καθημερινής και του Αγαπημένου Μου με το φετινό Hugo Award.

1 σχόλιο