Archive for category οικονομία

Κρυφτείτε χωριανοί! Έρχεται το πρωτογενές πλεόνασμα!

Ναι, το πρωτογενές πλεόνασμα είναι καλό πράγμα. Δεν θα βρεις πολλούς που να υποστηρίξουν πως μπορείς να συνεχίζεις επ άπειρον χωρίς πρωτογενές πλεόνασμα. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι που υποστηρίζουν πως σε περιόδους κρίσης είναι καλό να ρίχνεις λεφτά και ας μπαίνεις μέσα για 1-2 χρόνια, για να βγεις γρήγορα απ την κατρακύλα. Αλλά ας τους αφήσουμε αυτούς, όχι γιατί είναι χαζή η άποψή τους αλλά γιατί στην Ελλάδα πλέον δεν υπάρχει κρίση. Σε κατάσταση κρίσης θα μπορούσε κανείς να πει πως ήμασταν το 2009, όταν έπρεπε να παρθούν κάποιες κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις αφού το οικονομικό τοπίο άλλαζε απότομα. Έκτοτε και για 4 χρόνια δεν έχουμε καμία απότομη αλλαγή. Κατρακυλήσαμε στον τρίτο κόσμο με σταθερά κι αποφασιστικά βήματα. Σε κρίση, είσαι όταν σε χωρίζει. Τέσσερα χρόνια μετά, απλά έχεις μοναξιές.

Το πρωτογενές πλεόνασμα λοιπόν -αν δεν είσαι υπερδύναμη ώστε να μην τολμά κανείς να σε ρίξει σε καθεστώς «επιλεκτικής χρεωκοπίας» και να σε πετάξουν απ τις αγορές- είναι ψιλοαπαραίτητο. Δεν χρειάζεται να χεις σπουδάσει οικονομικά για να ξέρεις πως όταν μπαίνεις μέσα κάθε μήνα θα δανείζεσαι ολοένα και περισσότερα για να τη βγάζεις. Ούτε αμφισβητεί κάποιος πως αν έχεις πρωτογενές πλεόνασμα, έχεις ακόμα ένα διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στους δανειστές σου εφόσον δυνητικά μπορείς να παγώσεις προσωρινά τις αποπληρωμές των δανείων και να μη δανείζεσαι και παρ όλα αυτά να επιβιώσεις.

Το αστείο δεν είναι πως ο Σαμαράς δήλωσε στη ΔΕΘ οτι το 2013 θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Το αστείο είναι πως δυστυχώς μάλλον θα έχουμε. Αλλά the joke is on us, όπως θα λέγανε και οι πρωταθλητές του δημοσίου ελλείμματος από την άλλη πλευρά του ατλαντικού. Είναι πολύ εύκολο να παρουσιάσεις πλεόνασμα όταν ξεπουλάς την περιουσία σου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του ΟΠΑΠ: Η πώληση του 33% θα αποφέρει 652 εκ. ευρώ. Τα κέρδη του ΟΠΑΠ το 2012 ήταν 505 εκ. ευρώ. Που σημαίνει πως η κυβέρνηση πούλησε το 33% μιας επιχείρησης για να βγάλει σε μια χρονιά, τα χρήματα που θα έβγαζε ούτως ή άλλως σε τέσσερα χρόνια. Θα παρουσιάσει δηλαδή έσοδα τη χρονιά της πώλησης, αλλά θα είναι 170 εκ. ευρώ μείον για όλα τα επόμενα χρόνια.

Κι ας μη συνυπολογίσουμε το κοινωνικό κόστος της μετατροπής οργανισμών υποδομής όπως είναι η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ και το νερό σε ιδιωτικούς. Όχι πως η ΔΕΗ κι ο ΟΤΕ λειτουργούν ως δημόσιες υπηρεσίες τα τελευταία 10 χρόνια, με όρους κερδοφορίες κινούνται κι αυτές. Αλλά τουλάχιστον -θεωρητικά πάντα, θέλει και πολιτική βούληση- όταν έχεις υπό τον έλεγχό σου τις υποδομές μπορείς να σχεδιάσεις μακροχρόνιες επενδύσεις αναβάθμισής τους, που μπορεί μεν να τις αποσβέσεις σε βάθος δεκαετιών, αλλά οι υπηρεσίες που θα προσφέρονται θα φέρουν άνθιση σε άλλους τομείς (π.χ. τεχνολογικούς), για τους οποίους ο ιδιώτης ιδιοκτήτης δεν έχει λόγο να ενδιαφερθεί. Θα πρεπε να ενδιαφέρει για παράδειγμα ένα κράτος, το να έχουν όλοι οι πολίτες του πρόσβαση σε γρήγορο ίντερνετ ώστε να μη μεγαλώσει μια γενιά τεχνολογικά αναλφάβητων πολιτών. Ώστε να έχει καταρτισμένο εργατικό δυναμικό, μορφωμένους καταναλωτές κτλ κτλ Ένας ΟΤΕ λοιπόν που δεν τον ενδιαφέρει μόνο να μεγιστοποιεί κάθε χρόνο το κέρδος στον ισολογισμό του, μπορεί στην πραγματικότητα να επιφέρει πολλαπλάσια κέρδη σε μια χώρα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Να το βράσω λοιπόν το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 ή 2014 αν αυτό βγει πουλώντας τη δημόσια περιουσία. Οι νεοφιλελεύθεροι θιασώτες του μηδενικού κράτους, ας μας εξηγήσουν πρώτα γιατί στο 80% των χωρών της Αφρικής (και γενικότερα του τρίτου κόσμου) που έχουν ακολουθήσει το δρόμο που προτείνουν, οι πολίτες παραμένουν πάμφτωχοι και τα επίπεδα θνησιμότητας και αναλφαβητισμού υψηλά. Ας μας εξηγήσουν τι καταφέρανε στη Γκάνα, μια χώρα με τεράστιο φυσικό πλούτο και πόσο καλά δούλεψε εκεί το να πουλήσουν τα πάντα. Κι ας μας εξηγήσουν τέλος, πώς βοηθάει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα το ελληνικό δημόσιο, το να πουλάει περιουσιακά στοιχεία που του αποφέρουν κέρδη (και μάλιστα σε τόσο χαμηλές τιμές όπως τώρα).

Η φωτό είναι του Antistachef http://antistachef.wordpress.com/

Η φωτό είναι του Antistachef
http://antistachef.wordpress.com/

Advertisements

5 Σχόλια

To Δώρο του Θανάτου: Για τη φρενίτιδα της χριστουγεννιάτικης κατανάλωσης

Έπεσα μέσω μια φίλης στο παρακάτω άρθρο του Monbiot για τη κουλτούρα της κατανάλωσης. Ίσως είναι πιο καλογραμμένο από άλλα, ίσως απλά λόγω κρίσης αυτή τη φορά να μου φάνηκε πιο σημαντικό, σε κάθε περίπτωση το μετέφρασα για όποιον ενδιαφέρεται και το παραθέτω χωρίς πολλά σχόλια, αφού στα περισσότερα συμφωνώ. Δεν είμαι ιδιαίτερα καλός στη μετάφραση, απλά προσπάθησα να διατηρήσω το νόημα οπότε οι αγγλομαθείς αν προτιμούν μπορούν να το διαβάσουν απευθείας εδώ

To Δώρο του Θανάτου
Του George Monbiot, δημοσιεύτηκε στη Guardian στις 11 Δεκέμβρη 2012

Δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζονται, τίποτα που να μην έχουν ήδη, τίποτα που ακόμη και να θέλουν. Οπότε τους αγοράζεις ένα ηλιακά κινούμενο φυτό, μια βούρτσα για τον αφαλό ή ένα σετ μίνι-γκολφ για την τουαλέτα. Φαίνονται διασκεδαστικά την πρώτη μέρα των Χριστουγέννων, βαρετά τη δεύτερη, ντροπιαστικά από την τρίτη και μετά. Ως τη δωδέκατη μέρα έχουν μετατραπεί σε σκουπίδια. Για 30 δευτερόλεπτα αμφιλεγόμενης διασκέδασης, ή ένα ηδονιστικό ερέθισμα που διαρκεί όσο και μια δόση νικοτίνης, εγκρίνουμε τη χρήση υλικών των οποίων οι επιπτώσεις θα είναι ορατές για γενιές μετά.

Κάνοντας έρευνα για την ταινία της Η Ιστορία των Πραγμάτων, η Annie Leonard ανακάλυψε πως από τα υλικά που ρέουν μέσω της οικονομίας του καταναλωτισμού, μόνο 1% παραμένει σε χρήση έξι μήνες μετά την πώληση [1]. Ακόμα και τα αγαθά που θα περιμέναμε να διαρκέσουν περισσότερο, σύντομα καταδικάζονται σε αχρηστία είτε επειδή είναι προσχεδιασμένα να χάνουν τη χρήση τους (χαλάνε γρήγορα), είτε επειδή θεωρείται πως την έχασαν (βγαίνουν εκτός μόδας).

Αλλά πολλά από τα προϊόντα που αγοράζουμε, ειδικά για τα Χριστούγεννα, δε μπορούν να χάσουν τη χρήση τους, γιατί δεν είχαν καμία χρησιμότητα ποτέ. Ένα ηλεκτρονικό μπλουζάκι drum-machine, ένας κουμπαράς Darth Vader που μιλάει, μια θήκη για το iPhone σε σχήμα αυτιού, ένας ατομικός ψύκτης για κουτάκια μπύρας, μια οδοντόκρεμα με γεύση μπέικον, ένας σκύλος που χορεύει: Κανείς δεν περιμένει πως θα χρησιμοποιηθούν, ούτε ακόμα πως θα τα ξανακοιτάξουν μετά τη μέρα των Χριστουγέννων. Είναι σχεδιασμένα για να σου πουν ευχαριστώ, ίσως να προκαλέσουν και κάνα-δυο γέλια και μετά να πεταχτούν.

Η γελοιότητα των προϊόντων συγκρίνεται μόνο με το εύρος των επιπτώσεων. Σπάνια υλικά, πολύπλοκα ηλεκτρονικά, η ενέργεια που απαιτείται για την κατασκευή και τη μεταφορά τους, όλα παράγονται και συνδυάζονται σε ενώσεις μέγιστης ματαιότητας. Αν συμπεριλάβουμε τα ορυκτά καύσιμα των οποίων την εξόρυξη και χρήση αναθέτουμε σε άλλες χώρες, η κατασκευή και η κατανάλωση είναι υπεύθυνες για περισσότερη από τη μισή παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα [2]. Καταστρέφουμε τον πλανήτη για να φτιάξουμε ηλιακά θερμόμετρα μπάνιου και επιτραπέζιους παίκτες του γκολφ.
Άνθρωποι στο ανατολικό Κονγκό σφάζονται για να δημιουργηθούν αναβαθμίσεις για τα smartphone μας, όλο και μικρότερης χρησιμότητας [3]. Δάση υλοτομούνται για να κατασκευαστούν «προσωποποιημένες, σε σχήμα καρδιάς, ξύλινες επιφάνειες για τυριά». Ποτάμια δηλητηριάζονται για να κατασκευαστούν ψάρια που μιλάνε. Αυτό είναι παθολογική κατανάλωση: μια παγκόσμια επιδημία συλλεκτικής τρέλας, που καθίσταται τόσο φυσιολογική από τη διαφήμιση και τα media, ώστε σπάνια προσέχουμε πως μας έχει συμβεί.

Το 2007 ο δημοσιογράφος Adam Welz κατέγραψε το θάνατο 13 ρινόκερων από λαθροκυνηγούς στη Νότια Αφρική. Φέτος, μέχρι στιγμής έχουν σκοτωθεί 585 [4]. Κανείς δεν είναι σίγουρος γιατί, αλλά μια απάντηση είναι πως πολύ πλούσιοι άνθρωποι στο Βιετνάμ προσθέτουν σκόνη από κέρατα ρινόκερου στο φαγητό τους ή το σνιφάρουν σαν κοκαΐνη ως επίδειξη του πλούτου τους. Είναι εφιαλτικό, αλλά δεν διαφέρει πολύ από ότι κάνουμε σχεδόν όλοι στα βιομηχανοποιημένα κράτη: καταστρέφουμε τον κόσμο μέσω μιας χωρίς νόημα κατανάλωσης.

Αυτή η καταναλωτική έκρηξη δε συνέβη τυχαία. Οι ζωές μας έχουν φτιαχτεί για να την ενθαρρύνουν. Παγκόσμιοι κανόνες εμπορίου αναγκάζουν χώρες να συμμετάσχουν στη γιορτή του σκουπιδιού. Κυβερνήσεις μειώνουν τους φόρους, απορυθμίζουν τις αγορές, αυξομειώνουν τα επιτόκια, όλα για να αυξήσουν την κατανάλωση. Αλλά σπάνια οι αρχιτέκτονες αυτών των πολιτικών σταματάνε να σκεφτούν «κατανάλωση τίνος πράγματος;». Όταν όλα τα «θέλω» και τα «χρειάζομαι» έχουν πραγματοποιηθεί (από αυτούς που έχουν λεφτά για ξόδεμα), η ανάπτυξη εξαρτάται από τις πωλήσεις εντελώς άχρηστων πραγμάτων. Η επισημότητα του κράτους, η δύναμη και η μεγαλειότητά του, στην υπηρεσία της παράδοσης στην πόρτα μας του «Τέρι της Χελώνας που Βρίζει».

Άντρες και γυναίκες αφιερώνουν τις ζωές τους στην κατασκευή και τη διαφήμιση τέτοιων σκουπιδιών, και κοροϊδεύουν την ιδέα του να ζεις χωρίς αυτά. «Πάντοτε πλέκω τα δώρα μου», λέει μια γυναίκα σε ένα διαφημιστικό αλυσίδας ηλεκτρονικών. «Δεν θα πρεπε,» απαντά ο αφηγητής [5]. Η διαφήμιση για το τελευταίο τάμπλετ της Google, δείχνει έναν πατέρα κι ένα γιο να κατασκηνώνουν στο δάσος. Η ευχαρίστησή τους εξαρτάται από τα νέα features του Nexus 7 [6]. Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν, αλλά βρήκαμε ένα τρόπο να σας τα πουλήσουμε.

Η αύξηση της ανισότητας που συνοδεύει την έκρηξη καταναλωτισμού, διασφαλίζει πως στην ανερχόμενη οικονομική παλίρροια δεν θα επιπλέουν όλες οι βάρκες. Στις ΗΠΑ το 2010, το 1% του πληθυσμού είχε άνοδο των εισοδημάτων του κατά 93% [7]. Η χιλιοειπωμένη δικαιολογία, πως πρέπει να διαλύσουμε τον πλανήτη για να βοηθήσουμε τους φτωχούς, απλά δεν στέκει. Για μερικές δεκαετίες κατά τις οποίες γίνανε πλουσιότεροι αυτοί που είχαν ήδη περισσότερα από όσα μπορούσαν να ξοδέψουν, οι προοπτικές όλων των άλλων εξαφανίστηκαν.

Τόσο αποτελεσματικά έχουν οι κυβερνήσεις, τα media και οι διαφημιστές συνδέσει την κατανάλωση με την ευημερία και την ευτυχία, που το να λες τα παραπάνω σημαίνει το να βρίσκεσαι εκτεθειμένος στο χλευασμό και την κοροϊδία. Δείτε την εκπομπή Ηθικός Λαβύρινθος (Moral Maze) της προηγούμενης εβδομάδας, στην οποία το μεγαλύτερο μέρος του πάνελ μαζεύτηκε για να κοροϊδέψει την ιδέα της μικρότερης κατανάλωσης και να τη συνδέσει με τον ολοκληρωτισμό [8]. Όταν ο κόσμος τρελαίνεται, αυτοί που αντιστέκονται αποκηρύσσονται ως παλαβοί.

Φτιάξτε τους μια τούρτα, γράψτε τους ένα ποίημα, δώστε τους ένα φιλί, πείτε τους ένα ανέκδοτο, αλλά σταματήστε να καταστρέφετε τον πλανήτη για να πείτε σε κάποιον πως νοιάζεστε. Τελικά αποδεικνύετε το αντίθετο.

1. http://www.storyofstuff.org/movies-all/story-of-stuff/
2. It’s 57%. See http://www.monbiot.com/2010/05/05/carbon-graveyard/
3. See the film Blood in the Mobile. http://bloodinthemobile.org/
4. http://e360.yale.edu/feature/the_dirty_war_against_africas_remaining_rhinos/2595/
5. http://www.youtube.com/watch?v=i7VE2wlDkr8&list=UU25QbTq58EYBGf2_PDTqzFQ&index=9
6. http://www.ubergizmo.com/2012/07/commercial-for-googles-nexus-7-tablet-revealed/
7. Emmanuel Saez, 2nd March 2012. Striking it Richer: the Evolution of Top Incomes in the United States (Updated with 2009 and 2010 estimates). http://elsa.berkeley.edu/~saez/saez-UStopincomes-2010.pdf
8. http://www.bbc.co.uk/programmes/b01p424r

14 Σχόλια

Μα γιατί κάποιος να θέλει τη Χρεωκοπία της χώρας;

Η λέξη χρεωκοπία αντανακλαστικά εκλαμβάνεται ως αποτυχία, πάτος του βαρελιού και καταστροφή. Αυτό ως ένα βαθμό ίσως να οφείλεται και στη διπλή σημασία της λέξης:

χρεωκοπία κ. χρεοκοπίο (η) [μτγν.] |χρεωκοπιών| 1. η αδυναμία πληρωμής των χρεών (ατόμου ή εταιρείας), επειδή οι οφειλές προς τους πιστωτές υπερβαίνουν τα οικονομικά διαθέσιμα ΣΥΝ. πτώχευση 2. (μτφ.) η αποτυχία στην επίτευξη ενός στόχου: η εκπαιδευτική πολιτική οδηγείται σε – || η – των πολιτικών συστημάτων || η – μιας θεωρίας. χρεωκόπος κ. χρεοκόπος (ο) [μτγν.].
ΛΝΕΓ

Έχει όμως κάποιο νόημα το δίλημα της κυβέρνησης (και της αντιπολίτευσης εν μέρει με ΛΑΟΣ και ΝΔ) χρεωκοπία ή μεσοπρόθεσμο; Και τελικά για ποιον; Ας δούμε λίγο τα οικονομικά στοιχεία, σύμφωνα με τη Eurostat:

History of government debt and deficit (1999-present)
Source: Eurostat
2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011
(pred)
2012
(pred)
€ billion 151.9 159.2 168 183.2 195.4 224.2 239.4 262.3 298.7 328.6
% GDP 103.7 101.7 97.4 98.6 100 106.1 105.4 110.7 127.1 142.8 157.7 166.1
GDP growth 4.2 3.4 5.9 4.4 2.3 5.2 4.3 1.0 –2.0 –4.5 –3.5 1.1
Deficit 4.5 –4.8 –5.6 –7.5 –5.2 –5.7 –6.4 –9.8 –15.4 –10.5 –9.5 –9.3

Το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας το 2007 ήταν στο 105.4% του ΑΕΠ και το έλλειμμα ήταν στο 6.4%. Το 2008 το εξωτερικό χρέος ανεβαίνει στο 110.7% και το έλλειμμα φτάνει το 9.8%. Ξεκινάει η καραμέλα της χρεωκοπίας και δια την αποφυγήν της, μας φοριέται το μνημόνιο το οποίο υποτίθεται θα μας κόψει, θα μας ράψει και θα είμαστε γαμπροί σε μερικά χρονάκια για έξοδο στις αγορές και νέα δανεικά. Στo τέλος του 2009, το χρέος εκτοξεύεται στο 127.1% και το έλλειμμα φτάνει το 15.4%. Την επόμενη χρονιά το εξωτερικό χρέος φτάνει το 142.8% και το έλλειμμα κρατάει γερά στο 10.5% (έξω από κάθε προγραμματισμένο στόχο).

Οι προβλεπόμενοι στόχοι λένε οτι το εξωτερικό χρέος το 2012 θα φτάσει το 166.1% (το οποίο προυποθέτει αύξηση του ΑΕΠ για το 2012 και άλλα αστεία). Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Τελικά, πιστεύει κανείς οτι είμασταν στα πρόθυρα χρεωκοπίας και κανείς δε βρισκόταν να μας δανείσει με χρέος στο 105% του ΑΕΠ και έλλειμμα στο 6.4% και δεν θα χρεωκοπήσουμε με χρέος (τουλάχιστον) 166% και διψήφιο έλλειμμα; Είναι δυνατόν να αποπληρωθούν -όχι τα χρέη- οι τόκοι αυτοί χωρίς νέα ελλείμματα και νέο δανεισμό; Υπάρχει κάποιος που δεν βλέπει το προφανές; Οτι θα οδηγηθούμε σε χρεωκοπία/αναδιάρθρωση/κατάρρευση/κάτι άλλο χειρότερο; Ούτε καν ο Πάσχος δεν πρέπει να το πιστεύει.

160% εξωτερικό χρέος με τόκο 5% (ναι, θα θελες) σημαίνει 8% του ΑΕΠ σε τόκους. Οι επίσημες προβλέψεις λένε για 9% του ΑΕΠ για το 2011. Αυτό σημαίνει πραγματικό έλλειμμα (χωρίς τους τόκους) 1-1.5%. Κι αυτές είναι οι αισιόδοξες δικές μου πρόχειρες εκτιμήσεις που αφορούν μόνο τους τόκους και όχι τα ομόλογα που λήγουν. Οι επίσημες εκτιμήσεις δείχνουν ότι από τα 223.9 δις ακαθάριστα εθνικά έσοδα που είχαμε το 2010 και από τη μείωση της τάξης του 3.5% που προβλέπεται για το 2011, θα έχουμε έσοδα γύρω στα 215 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Υφυπουργού, θα πληρώσουμε 63.6 δισ. ευρώ για αποπληρωμή τόκων και χρεών. Περίπου 30% του ΑΕΠ δηλαδή.

Θα μου πεις, τότε για ποιο λόγο γίνονται όλα αυτά; Μας δανείζουν ενώ γνωρίζουν οτι δεν θα τα πάρουν πίσω; Σαφώς. Όλο το παιχνίδι περιστρέφεται γύρω από το lobbying των τραπεζών και των ασφαλιστικών. Πρέπει πάση θυσία τα ομόλογα και τα ασφάλιστρα χρέους (CDS) να μετακυλιστούν από τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές σταδιακά πίσω στο ελληνικό, αλλά και εν μέρει στα ευρωπαϊκά κράτη. Γι αυτό και το άγχος να μην γίνει κάποιο «πιστωτικό γεγονός» που θα σημάνει την ενεργοποίηση των ασφαλίστρων πριν τα ξεφορτωθούνε. Για εμάς (τους πολίτες), δε σημαίνει τίποτα απολύτως ένα πιστωτικό γεγονός, είτε βαφτιστεί αδυναμία πληρωμών, είτε μερική, επιλεκτική ή ολική χρεωκοπία. Για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, σημαίνει οτι οι φίλοι τους, οι τράπεζες, οι κατασκευαστικές και οι μεγαλοεκδότες που τους στηρίζουν θα χάσουν κάποια απ τα χρήματά τους. Και γι αυτό, τα συμφέροντά μας συγκρούονται.

Για τους 1.200.000 ανέργους η χρεωκοπία δεν έχει έρθει ήδη; Τα 2.8 εκατομμύρια φτωχοί (που θα αυξηθούν κι άλλο φέτος και στα επόμενα χρόνια) δεν έχουν ήδη χρεωκοπήσει; Ή μήπως οι μειώσεις 30 και 40% σε μισθούς και συντάξεις που γίνανε τα τελευταία 2 χρόνια επηρρεάζουν κάποιους άλλους πέρα από τον ελληνικό λαό; Όλα τα μέτρα από το μνημόνιο και μετά, χρεωκοπούν τον ελληνικό λαό για να σώσουν από τη χασούρα τις ελληνικές, γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που τόσα χρόνια αγόραζαν ασφάλιστρα ποντάροντας στο ρίσκο κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας.

Τα τελευταία 20 χρόνια, οι δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους στην ελλάδα ήταν συνολικά 513 δισ. ευρώ. Το εξωτερικό χρέος δηλαδή, έχει αποπληρωθεί ήδη 2 φορές μέσω τον τόκων. Τα υπέργοκα χρέη της ελλάδας, της ισπανίας, της πορτογαλλίας και ακόμη περισσότερο των «αναπτυσσόμενων» χωρών είναι δουλεία ολόκληρων κρατών προς τις τράπεζες και 3-4 οικονομικές υπερδυνάμεις.

Γι αυτό το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε την άρνηση του χρέους. Αυτή θα γίνει αργά η γρήγορα είτε μερικώς, είτε ολικώς. Το ερώτημα είναι πότε θα γίνει και ποιοι θα χάσουν μέχρι τότε. Το ερώτημα είναι πότε θα ξεσηκωθούμε να τους πετάξουμε από πάνω και να αρνηθούμε το χρέος (που έχουμε ήδη πληρώσει) ως λαός.

Σχολιάστε